13 Baykus

owLove

2012-01-16T11:34:00.002+02:00

Yilin ilk calismasi

2012-01-07T11:33:00.000+02:00

Bir baykus gordum sanki :)

2011-12-17T21:29:00.000+02:00

Kagit Baykus

2011-12-15T19:17:00.000+02:00

Eskiz Defterimden

2011-12-05T13:35:00.000+02:00

Eskiz Defterimden

2011-12-03T12:21:00.000+02:00

öz

2011-12-01T19:48:00.000+02:00

Simsek

2011-09-22T10:20:00.000+03:00

Aura

2011-09-11T10:24:00.000+03:00

Destino - Salvador Dali & Walt Disney

2011-08-06T09:13:00.001+03:00

Destino, Salvador Dali ve Walt Disney'in 1945 yilinda basladiklari kisa animasyon film projesi. Yapimina baslanmasindan 58 yil sonra, 2003 yilinda yayimlaniyor. Ruya gibi bir film, muthis...

Uzuldum

2011-07-27T17:40:00.002+03:00

korkunun bıraktığı yerdeki kız

ölümünü o dakika tanıyor

bir muamma intihar nedeni

oysa genç az bulunur bir ağız

teni hiç kullanılmamış elleri yeni

korkunun bıraktığı yerdeki kız

yasaklarını mı aşamıyor

bir başkası olmak mı isteği

yoksa kendine mi ulaşamıyor

yok mu bir yürekten seveni

korkunun bıraktığı yerdeki kız

hızla karanlığa azalıyor

çizgilerinden çıktı bedeni

ortada kan kokusu kalıyor

ne geleni var ne gideni

Ayaküstü intihar / Atilla Ilhan

Dorian Gray'in Portresi - önsöz

2011-07-23T13:33:00.000+03:00

Sanatçı güzel şeylerin yaratıcısıdır.
Sanatı göz önüne serip, sanatçıyı gizlemek sanatın amacıdır.
Eleştirmen, güzel şeylerden edindiği izlenimi başka bir üslûba ya da yeni bir malzemeye dönüştürendir.
En alçak eleştirinin en yüce biçimi özyaşam öyküsüdür.
Güzel şeylerde çirkin anlam bulanlar, sevimli olamadan yozlaşmışlardır. bu bir hatadır.
Güzel şeylerde güzel anlamlar bulanlar kültür ve zevkleri gelişmiş kişilerdir. onlar için umut vardır. Onlar güzel şeylerin sırf güzellik ifade ettiği seçkinlerdir.
Ahlaka uygun olan ya da uygun olmayan kitap diye bir şey yoktur.
Kitap denen şey ya iyi yazılmış ya da kötü yazılmıştır. Hepsi bu.
On dokuzuncu yüzyılın realizmden hoşlanmayışı kendi yüzünü aynada gören caliban'ın öfkesidir.
On dokuzuncu yüzyılın romantizmden hoşlanmayışı kendi yüzünü aynada görmeyen caliban'ın öfkesidir.
Insanoğlu ahlaksal yaşamı, sanatçının özne-malzemesi olsa da, sanatın ahlakı, kusurlu bir ortamın kusursuz olarak kullanılmasından ibarettir.
Hiçbir sanatçı herhangi bir şey ispatlamak isteğinde değildir. doğru olmayan şeyler bile ispatlanabilir.
Hiçbir sanatçı etik sempatiler peşinde koşmaz. sanatçının bu tür eğilimler göstermesi bağışlanmaz bir biçimsel özenti ve abartıdır.
Sanatçı hiçbir zaman karamsar ve marazi değildir.
Sanatçı her şeyi ifade edebilir.
Sanatçı için düşünce ve dil sanatın araçlarıdır.
Insanın kötü huylarıyla erdemleri, sanatçı için bir sanat hammaddesidir.
Biçim açısından tüm sanatların en üstün örneği müzisyenin sanatıdır. duygu yönünden en üstün olansa aktörün sanatıdır.
Tüm sanat aynı zamanda hem yüzey hem de simgedir.
Yüzeyin altına inen tehlikeyi kabullenir.
Simgeyi okumaya kalkan tehlikeyi kabullenir.
Sanatın aynasında yansıyan, aslında yaşam değil seyircidir.
Bir sanat yapıtı üstüne yürütülen fikirlerin çok çeşitliliği, o yapıtın yeni, karmaşık ve canlı, yaşamsal olduğunu gösterir.
Eleştirmenlerin fikirlerinin çelişti yerde sanatçı kendi kendisiyle uyum halindedir.
Yaptığına hayran kalmadığı sürece insanın; işe yarar bir şey yapması bağışlanabilir; işe yaramaz bir şey yapmanın tek özrüyse ona derinden hayran olmaktır.
Sanat tümden kullanım dışıdır.

Resim: Henry de Toulouse-Lautrec, Oscar Wilde 1895, suluboya

Dorian Gray'in Portresi - Oscar Wilde

2011-07-22T17:08:00.001+03:00

Ruhumu bilinmeyene gönderdim
Ölümün ötesinden iki kelam icin
Sonra sonra ruhum geri döndü
Ve dedi ki: Ben, hem cennetim, hem de cehennem
Ömer Hayyam

1945 yapimi The Picture of Dorian Gray film'i, Omer Hayyam'in bu dortluguyle basliyor. Bende kitabi anlatmaya bu dortlukle baslamak istedim. Irlandali yazar Oscar Wilde'in tek romani Dorian Gray'in portresi. Olaganustu yakisikli ve gencecik Dorian Gray 'in, hedonizme ve nihilizme suruklenisinin hikayesi.

"Sanatın aynasında yansıyan, aslında yaşam değil seyircidir."diyor Oscar Wilde kitabin onsozunde. Iste bu kitapta bir ayna, Dorian Gray portresinde goruyor ruhunu, okuyucuda bu kitapta...

Yetenekli ressam Basil Hallward, hayranlik duydugu, tutuldugu Dorian'in portresini yapmaya baslar, bu esnada Basil'in yakin arkadasi ve kitabin en sevdigim seytani karakteri Lord Henry Wotton dahil olur olaya ve arkadasinin tutuldugu bu gencle tanismak ister, tanisir tanismazda hayata dair gorusleriyle zehirlemeye baslar Dorian'i. Hayattaki en onemli seyin genclik ve guzellik oldugunu soyler Dorian'a, iyi bir insan olmanin, erdemli ve ahlakli davranmanin hayatin tum eglencesini yok ettigini, gecici olan genclik ve guzelligimizin elimizde bulundugu sure boyunca, hayatin tadini cikarmamiz gerektigi konusundaki goruslerini anlatir. Oscar Wilde Lord Henry Wotton'in agzindan, kelime oyunlari, akici ve espirili diliyle oyle guzel anlatir ki mantigimiza aykiri gelen goruslerini ona inanmamak, onun buyusune kapilmamak olanaksiz. Dorian Gray'de oldukca etkilenir. Basil'in tamamladigi portresini gordugunde Dorian soyle bir dilekte bulunur :

"Ne hazin şey! İhtiyarlayıp çirkinleşeceğim, iğrenç olacağım. Oysa bu resim sonsuza dek genç kalacak. Şu haziran günündeki yaşından öteye hiç gitmeyecek... Öbür türlü olabilseydi! Sonsuza dek genç kalan ben, ihtiyarlayansa şu resim olsaydı! Bu uğurda... Bu uğurda her şeyimi verirdim! Evet, koca dünyada vermeyeceğim hiçbir şey yok! Ruhumu bile satarım bu uğurda!"

Iste bu dilek Dorian Gray'in sonunun baslangici olur.

Basil Hallward, Dorian'in portresini neden sergilemek istemedigini soran Lord Henry'ye su cevabi verir:
"Biliyorum simdi sen bana guleceksin ama gercekten ben bu resmi sergileyemem cunku icine kendimden cok sey kattim"
Iste Oscar Wilde'da bu esere kendinden cok sey katmis. Kendi ruhunun gozler onune serilmesinden korktugu icinde Dorian Gray'in yasadigi karanlik hayat kitapta biraz sakli kalmis bence.

Iste kitabin bu yonune aykiri oldugu icin 2009 yilinda cekilmis olan Dorian Gray filmi bana cok ticari ve duygudan yoksun geldi. Buna karsilik 1945 yapimi The Picture of Dorian Gray filmini begendim, her ne kadar filmdeki Dorian Gray beklentilerimi karsilamasada, filmin kitabi iyi yansittigini dusunuyorum.

"İnsanlar kendilerine en çok gerekeni başkalarına vermeye düşkündürler. İşte bence bu, cömertliğin daniskasıdır."

"Güzel şeylerde güzel anlamlar bulanlar kültür ve zevkleri gelişmiş kişilerdir. Bunlar için umut vardır."

"Küçük keyiflere bayılırım ben. Karmaşık ruhların son sığınağıdır onlar."

"Geçmişin tek çekiciliği geçmiş olmasındadır."

"Yaşlılığın trajedisi insanın ihtiyarlaması değil, genç kalmasıdır."

"Bilmek her şeyin sonu olur. Çekici olan bilememektir. Sis her şeye harika bir güzellik katar."

"Iyi etki diye bir şey yoktur. Cünkü birini etki altında bırakmak ona kendi ruhunu aşılamaktır. O artık kendi doğuştan düşünceleriyle düşünmez ya da kendi doğuştan tutkularıyla yanmaz olur. Erdemleri kendine özgü değildir. Günahları-günah diye bir şey varsa- ödünç alınmalıdır. Başkasının türküsünün yankısı olur, kendisi için yazılmamış bir oyunun oyuncusu olur. Hayatın amacı kendiliğinden gelişmesidir. Herkesin kendi yaradılışını gerçekleştirmesidir. Biz bu dünyaya bunun için gelmişizdir. Bütün insanlar kendilerinden korkuyor. En büyük ödevlerini-insanın kendine karşı olan ödevini- unutmuşlar. acınacak durumdalar elbette. Evet açı doyuruyorlar, yoksulu giydiriyorlar ama kendi ruhları açlıktan ölüyor, çırılçıplak kalıyor. Biz insanlarda yüreklilik diye bir şey kalmadı. Belki hiçbir zaman da yoktu ya. toplum korkusu-ki ahlakın temelidir- bir de tanrı korkusu-bu da dinin sırrıdır- bizi yöneten işte bu ikisi oysa... "

"Erkekler sevmediği sürece her kadınla mutlu olabilir"

"Kişinin kendini suçlaması doyum verici bir lükstür. kendimizi suçladığımız zaman başka hiç kimsenin bizi suçlama hakkı olmadığını hissederiz. kişiyi günahlarından arındıran itiraf etmektir, yoksa günah çıkartan papaz değil."

"Simdi bile bana oyle geliyorki, bir eser yaratirken duyulan tutkunun, yaratilan eserde gercekten belli oldugunu dusunmek yanlistir. Sanat bizim sandigimizdan cok daha soguktur. Bicimde renkte bize ancak bicimi ve rengi anlatir. Bana sık sık oyle gelirki, sanat sanatkari aciga vurmaktan cok gizler. "

Not :Diger oscar wilde eserlerini bulabileceginiz gibi dorian gray'in portresinin de tamamini orjinal dilinde okuyabileceginiz kaynak.

Paul Auster- Karanliktaki Adam

2011-06-17T13:39:00.000+03:00

Paul Auster hep yaptigi seyleri bu kitapta yine yapmis; hikaye icinde hikaye, araya serpistirilmis hatira hikayeler, birden bire bitiveren, yarim kalmis tamamlanmamis hissi veren hikayeler, hayatin bir anda baska yone akmasi degismesi... Hep ayni seyi yapiyor ve de ben ilginc bir sekilde hep seviyorum :) Normalde yine mi Auster demem lazim, yeter artik bunalttin demeliyim belki ama diyemiyorum. Sanirim Auster ne yazsa ben bayila bayila okuyacagim.

Bu kitabi sevdim cunku bu kitaptan, yazarin bile okuyucusuna vermeyi dusunmedigi mesajlar aldim. Su donemde kafamin icindeki bir cok soruya, kitaptaki bir kac cumleyle yanit buldum. Cok ilginctirki; kitaptaki ana karakterimiz, geçirdiği bir araba kazasından sonra torunu ve kiziyla oturmaya baslayan 72 yaşındaki eski kitap eleştirmeni August Brill, uykusuz bir gecede, anımsamak istemediği düşünceler ve olayları, karısının ölümünü, torununun erkek arkadaşının irak`ta vahşice öldürülüşünü kafasından kovmak için, kendi kendine öyküler anlatirken, ben onun bu hikayelerini kendi sorunlarimi dusunmek ve belkide cozum yollari bulmak icin kullandim :)

Ozellikle, August Brill'in torunu ile filmler uzerine soylestigi bolume bayildim. Torunu izledikleri filmlerdeki bazi objelerin, filmde gozuktukleri 5-10 saniyede, karakterler hakkinda ne kadar cok sey anlattiklari hakkindaki teorisini aktariyor bu bolumde. Ozellikle 3 filmdeki bazi objeler hakkinda konusuyorlar. Bicycle Thieves, The World of Apu, Grand Illusion. Bicycle Thieves'i seyrettim, diger ikiside sirada, tavsiye ediyorum kitabida filmleride :)

"uçsuz bucaksız amerika kırsalının bir beyaz gecesinde daha, dünyayı kafamın içinde döndürerek yeni bir uykusuzluk nöbetiyle boğuşurken karanlıkta tek başınayım... "

"sadece iyiler kendi iyiliklerinden kuşku duyarlar, onları iyi yapan da budur zaten. kötüler iyilik yaptıkları zaman bunu bilirler, iyiler ise hiç bilmezler. ömürlerini başkalarını bağışlayarak tüketirler, ama kendilerini bir türlü bağışlayamazlar."

Yeni Ayrac

2011-05-28T09:34:00.000+03:00

Yesil, Turuncu ve Sari

2011-04-29T19:49:00.000+03:00

Deniz ve Sehir

2011-04-19T21:17:00.000+03:00

13 baykus

2011-04-17T09:31:00.000+03:00

3 Bilge Kiz

2011-04-12T12:51:00.008+03:00

Mavi

2011-04-02T14:14:00.003+03:00

Sehir(DKK)

2011-03-31T23:10:00.003+03:00

Dondurma Kutusu Kapagi

2011-03-31T15:06:00.003+03:00

Ayrac-Agac

2011-03-29T22:27:00.003+03:00

Dondurma Kutusu Kapaklari

2011-03-26T13:00:00.001+02:00

Ayrac-Sehir

2011-03-24T17:39:00.002+02:00

Agac ve sehir

2011-03-23T17:39:00.001+02:00

Agac

2011-03-22T21:11:00.002+02:00

Sehir

2011-03-22T12:59:00.001+02:00

Eskiz Defterimden-Sehir

2011-03-19T13:33:00.001+02:00

Bloguma Dokunma

2011-03-03T23:31:00.000+02:00

Romanya'da yasadigim icin bloguma erisimim engellenmedi ama dolayli olarak hergun izledigim bir cok harika blogdan ve calismalarimi paylastigim bir cok degerli arkadasimdan mahrum birakildim. Yapilan bu haksizligi kiniyorum!

Yuzyillik Yalnizlik - Gabriel Garcia Marquez

2011-02-25T19:21:00.002+02:00

Kitabin arka kapağında García Márquez'in ağzından şu sözler yer almaktadır:

"Yüzyıllık Yalnızlık'ı yazmaya başladığımda, çocukluğumda beni etkilemiş olan her şeyi edebiyat aracılığıyla aktarabileceğim bir yol bulmak istiyordum. Çok kasvetli kocaman bir evde, toprak yiyen bir kız kardeş, geleceği sezen bir büyükanne ve mutlulukla çılgınlık arasında ayrım gözetmeyen, adları birörnek bir yığın hısım akraba arasında geçen çocukluk günlerimi sanatsal bir dille ardımda bırakmaktı amacım. Yüzyıllık Yalnızlık'ı iki yıldan daha kısa bir sürede yazdım. Ama yazı makinemin başına oturmadan önce bu kitap hakkında düşünmek on beş, on altı yılımı aldı. Büyükannem, en acımasız şeyleri, kılını bile kıpırdatmadan, sanki yalnızca gördüğü şeylermiş gibi anlatırdı bana. Anlattığı öyküleri bu kadar değerli kılan şeyin, onun duygusuz tavrı ve imgelerindeki zenginlik olduğunu kavradım. Yüzyıllık Yalnızlık'ı büyükannemin işte bu yöntemini kullanarak yazdım. Bu romanı büyük bir dikkat ve keyifle okuyan, hiç şaşırmayan sıradan insanlar tanıdım. Şaşırmadılar, çünkü ben onlara hayatlarında yeni olan bir şey anlatmamıştım. Kitaplarımda gerçekliğe dayanmayan tek cümle bulamazsınız."

Kitabin en dikkat cekici yani, yazarin kendisininde dedigi gibi, siradisi ve olaganustu seylerin, gunluk yasamlarimizda hep karsilastigimiz, son derece siradan olaylarmis gibi aktarilmasi ve sinirsiz bir hayalgucu. Beni en cok etkileyen tabiki yazarin hayalgucu oldu. Birde bunlara cok kivaminda bir espri anlayisi katmis Marquez ve ortaya keyifle okunacak bir eser cikmis.

Kitabi okurken aklima Diego Rivera'nin yukardaki eseri geldi. Fantastik Macondo'nun savas oncesi halini animsatti bana. Yuzyillik Yalnizlik Macondo'da geciyor ve Macondo'nun kurucularindan olan Buendia ailesini konu aliyor. 7 nesil Buendia'larin fantastik masali. 7 degil keske 17, 27 nesli anlatsa diyorsunuz, hic bitmese kitap. Karakterlerden biri olan guzeller guzeli Remedios'tan sanirim, kitaptaki gercekustuluk, Remedios Varo'nun eserlerinide animsatti bana.

Yuzyillik Yalnizlik 1967 yilinda Ispanyolca yayinlanmis. Yukardaki kapaklardan da anlayabileceginiz gibi 37 dile cevrilmis ve 20 milyondan fazla satilmis.

"Dunya oylesine cicegi burnundaydi ki, pek cok seyin adi yoktu daha ve bunlardan sozederken parmakla isaret edip gostermek gerekti."

"- Ne bekliyordun? diye mirildandi. Zaman gecip gidiyor.

Ursula, evet, oyle, dedi. Ama cabuk da gecmiyor."

"Katalonyalı, o eşsiz gerçekdışı duygusunu yitirdi ve çocuklara yazdığı mektuplarda hepsinin macondo'dan ayrılmalarını, dünyaya ve insan yüreğine ilişkin bütün öğütlerini unutmalarını, horoce'ın tepesine sıçmalarını, nerede olurlarsa olsunlar geçmişin bir yalan olduğunu, anıların dönüşü bulunmadığını, geçip giden hiç bir baharın yeniden ele geçirilemeyeceğini, aşkların en çılgınca ve en vazgeçilmez olanının ömrün sonundaki bir anlık gerçek olduğunu akıllarından çıkarmamalarını öğütlemeye başladı."

Illustration Friday - Sweater

2011-02-13T18:24:00.000+02:00

B.B. King - Blues Boys Tune

2011-02-09T22:58:00.000+02:00

Eskiz Defterimden-Kizlar

2011-02-08T12:28:00.000+02:00

Ana Maral

2011-02-07T22:57:00.012+02:00

Chris Hutson'un "Guardian Elk Boatbaby" isimli resmini Sanatcil Baykus'a koyarken, Aytmatov'un "Beyaz Gemi"sindeki eski bir Kirgiz hikayesi aklima geldi.

"Çok eskiden olmuş bu olay. Çok, çok eski zamanlarda, yeryüzünde ormanların otlardan ve bizim ülkemizde de suların karalardan çok olduğu çağlarda, derin ve serin suyu olan bir nehir kıyısında, bir Kırgız kabilesi yaşarmış. Bu nehrin adı Enesay imiş. Buradan çok uzaklarda, Sibirya denilen yerde akarmış bu nehir. Atla, üç yıl üç ayda gidilirmiş oraya. Bugün bu nehrin adı Yenisey'dir. O zaman Enesay derlermiş. Türküsü de şöyleymiş:

Senden geniş nehir var mı Enesay?

Senden aziz bir yurt var mı Enesay?

Senden derin bir dert var mı Enesay?

Senden özgür olan var mı Enesay?

Senden geniş bir nehir yok Enesay,

Senden aziz bir vatan yok Enesay,

Senden derin bir dert de yok Enesay,

Senden özgür özgürlük yok Enesay...

İşte böyleymiş Enesay.

O zaman Enesay boylarında her çeşit millet yaşarmış. Hayatları zormuş, çünkü birbirleriyle sürekli savaş halindeymişler. Kırgız kabilesinin çevresi de düşmanlarla doluymuş. Bir gün biri saldırırmış, bir gün öteki. Bazen de Kırgızlar onlara baskın yaparmış. Malları yağmalar, evleri yakar, insanları kovarlarmış. Önlerine kim çıksa öldürür, kimseye aman vermezlermiş. O zaman böyle bir zamanmış. Kimse kimseye acımaz, insan insanı öldürürmüş. Bir gün gelmiş ki ekin ekecek, hayvan yetiştirecek, ava çıkacak adam kalmamış. Soygunculukla, çapulculukla geçinmek kolaylarına geliyormuş. Basıyorlar, öldürüyorlar, yağmalıyorlarmış.

Ölüme ölümle, kana kanla cevap vermek gerekiyormuş. Öc alma hırsları arttıkça artmış. Su gibi kan akıyormuş. Düşmanları barıştıracak kimse de kalmamış. En akıllı, en aklı başında olanın yaptığı iş, düşmanı gafil avlamak, bir tekini sağ bırakmadan bütün kabileyi yok etmek ve onun malını, servetini alıp götürmekmiş.

O sırada taygada tuhaf bir kuş çıkmış ortaya. Bu kuş, geceleri sabaha kadar insan sesiyle şarkı söyler, acı acı ağlar, daldan dala sekerek seslenirmiş: Bir felaket geliyor, korkunç bir felaket geliyor! dermiş.

Ve bir gün korkunç felaket gelip çatmış.

O gün, Enesay kıyısında, Kırgızlar, ölen yaşlı başbuğlarını gömüyorlarmış. Uzun yıllar Kırgızları yöneten batır Kulçe, nice nice seferler düzenlemiş ve her savaştan sağ çıkmış, zafer kazanmış. Ama sonunda ecele yenilmiş. Kırgızlar, başbuğları için iki gün yas tutup ağladıktan sonra üçüncü gün onu gömmeye karar vermişler. Eski bir geleneğe göre, başbuğlarını bu son yolculuğunda, Enesay boyunca, yarlardan, uçurumlardan, yüksek yamaçlardan geçiriyorlarmış. Böylece ölenin ruhu, ana nehir Enesay ile vedalaşırmış. Ene ana demektir. Say ise su, nehir anlamına gelir. Enesay da Ana Nehir anlamına gelir. Bu yolculukta, ölenin ruhu Enesay türküsünü son bir defa daha söylermiş:

Senden geniş nehir var mı Enesay?

Senden aziz vatan var mı Enesay?

Senden derin bir dert var mı Enesay?

Senden özgür olan var mı Enesay?

Senden geniş bir nehir yok Enesay,

Senden aziz bir vatan yok Enesay,

Senden derin bir dert de yok Enesay,

Senden özgür özgürlük yok Enesay.

Yine geleneğe göre, mezar olarak seçilen tepede, açık çukurun başında, batırın cesedini başları üzerine kaldırır ve ona dünyanın dört yanını gösterirlermiş: Bak, bu senin nehrin! Bak, bu senin göğün! Bak, bu senin toprağın! Bak, bu da biziz, seninle aynı kökten gelmiş olan biz Kırgızlar. Hepimiz seni uğurlamaya geldik. Huzur içinde yat!. Ve gelecek nesiller yerini bilsin diye, mezarın başına büyük bir anıt-kaya dikerlermiş.

Ölüyü gömme günü, Kırgızların bütün çadırları nehir boyuna dizilirmiş. Böylece her aile, cenaze geçerken onu çadırının eşiğinden görür, saygı ile eğilerek selamlar, hıçkıra hıçkıra ağlayarak beyaz yas bayrağını yere indirirmiş. Sonra o da cenaze alayına katılır, sonraki çadıra gelince orda da aynı şey olur, ağlar dövünürlermiş. Böylece, mezara kadar bütün çadırların önünden geçirirlermiş cenazeyi...

O sabah bütün hazırlıklar bitmiş, güneş her zamanki yolculuğuna çıkmıştı. At kuyruğundan yapılmış tuğlar dalgalanıyor, batırın kalkanı, zırhı, mızrağı da taşınıyordu. Atının üzerinde bir yas örtüsü vardı. Kemeyciler savaş borularını, davulcular davullarını çalmaya hazırdılar. Öyle çalacaklardı ki tayga yerinden oynayacak, yer-gök sarsılacak, kuşlar cıyak cıyak bağırarak havalanıp bulut gibi gökyüzüne çıkacak, vahşi hayvanlar böğüre böğüre sık ağaçlıklara kaçacak, otlar yerlere yapışacak, dağlar yankı yankı uğuldayacaktı. Ağıtçı kadınlar başlarını açıp saçlarını dağıtmışlardı ve onlar da Kulçe Batır için ağıt okumaya hazırdılar.

Yiğitler diz çökmüş, taburu kaldırmak için bekliyorlardı. Herkes, herkes hazırdı ve cenazenin kaldırılmasını bekliyorlardı. Orman kenarına bağlanmış kurbanlık dokuz kısrak, dokuz kısrak, dokuz boğa ve dokuz kere dokuz koyun kesilmek üzere bekletiliyordu.

Hiç beklenmedik olay işte o zaman oldu. Enesaylılar birbirleriyle ne kadar kanlı bıçaklı olurlarsa olsunlar, bir başbuğun cenaze töreninde komşularına saldırmazlardı.

Ama o gün, düşman komşulardan biri, hiç görünmeden Kirgiz ordugahini kuşatmıştı. Birden ve her yandan hücuma geçtiler. Hiçbir Kırgız atına binecek, kılıç kuşanacak vakit bulamadı. Görülmemiş derecede korkunç bir soykırım başladı. Düşman, cesur, savaşçı Kırgızları yok etmek için böyle bir günü fırsat bilmiş, böyle bir kalleşlik etmişti. Hepsini, hepsini öldürdüler Kırgızların. Hiçbiri sağ kalıp bu olayı hatırlatmasın, kalleşliklerini duyurmasın ve öc almaya kalkışmasın, törelere aykırı bu olay unutulup gitsin, bütün izler savrulan kumlar arasında yok olup silinsin istiyorlardı. İşte böyle yaptılar... yaptılar ama...

Bir adam dünyaya getirmek ve onu yetiştirmek çok uzun zaman ister. Ama onu öldürmek çok kolaydır. Bir anda öldürürsün. Kırgızların birçoğu kılıçtan geçirilmiş kanlar içinde yatıyordu. Birçoğu da kılıç ve mızraktan kaçıp kendilerini Enesay'a atmış, boğulmuşlardı. Bu arada, Enesay boyunca yamaçların ve uçurumların kenarlarına kurulmuş pek çok Kırgız çadırı alev alev yanıyordu. Kırgızların hiçbiri kaçıp kurtulamamış, hiçbiri sağ kalmamıştı. Her şey yerle bir edilmiş, yakılıp yıkılmıştı. Yaralanıp düşenleri de uçurumlardan aşağıya, Enesay'a atmışlardı. Düşman zafer çığlıkları atıyordu: Artık bütün bu topraklar bizim! Bu ormanlar ve bütün bu sürüler bizim! diyorlardı.

Zengin ganimetlerle çekilen düşman askerleri ormandan çıkıp gelen biri kız, öteki erkek iki çocuğu farketmemişlerdi. Bu iki afacan, büyüklerini dinlemeyip, sabahın erken saatinde ağaç kabuğu toplamak ve sepet örmek için gizlice ormana gitmişlerdi. Güle oynaya, hiç farkına varmadan ormanın ta içlerine dalmışlardı. Bir süre sonra, dövüş, hayhuy sesleri ve çığlıklar duyunca, koşa koşa geri döndüler, ama hiçbir canlıyla karşılaşmadılar: Ne babalarını sağ buldular ne analarını, ne ağabeylerini, ne de ablalarını. Soyları, sopları, kimseleri yoktu artık. Ağlaya ağlaya ata-baba yurduna döndüler. Bir kül yığınından öbür kül yığınına koştular ve tek canlıya rastlamadılar. Bir saat içinde öksüz kalıvermişlerdi. Şimdi dünyada yapayalnızdılar. Ta uzaklarda bir toz bulutu yükseliyordu. Kanlı baskından sonra onların hayvanlarını sürüp götüren düşmanlardı bu toz bulutunu kaldıranlar.

Çocuklar hemen o toz bulutunun ardına düştüler. Ağlaya ağlaya acımasız düşmanlarına bağırıyor, onlara yetişmeye çalışıyorlardı. Ancak çocukların yapacağı bir şeydi bu: Katillerden kaçıp saklanacakları yerde onlara yetişmeye onlarla birlikte gitmeye çalışıyorlardı. Yeter ki yalnız kalmasınlar, bu lanetlenmiş yerden uzaklaşsınlardı. İki çocuk el ele tutuşarak soyguncuların ardından kendilerini de götürmeleri için yalvarıp yakarıyorlardı. Ama o kargaşada, atların kişnemeleri ve toynak gürültüleri arasında onların cılız seslerini kim duyabilirdi?

Yavrucaklar umutsuzca koşmaya devam ettiler ve sonunda yorgunluktan oldukları yere yığılıp kaldılar. Öyle büyük korku içindeydiler ki, çevrelerine bakmaya, kımıldamaya bile cesaret edemiyorlardı. Sonra birbirlerine sıkı sıkı sarılarak derin bir uykuya daldılar. Boşuna dememişler öksüzün talihi açık olur diye! Geceyi sağ salim geçirdiler. Vahşi hayvanlar onlara dokunmadı, orman ejderhası onları kaçırmadı. Gözlerini açtıkları zaman sabah olmuş, güneş parlıyor, kuşlar şakıyordu. Kalkıp yine soyguncuların izine düştüler. Yol boyunca çeşitli meyve ve bitki kökü toplayarak yediler. Az giltiler, çok gittiler ve üçüncü gün bir dağın tepesine ulaştılar. Oradan bakınca aşağıda, yemyeşil bir çayırda büyük bir şölen verildiğini gördüler. Ne kadar çadır vardı orada? Sayısız. Ne kadar ateş yanıyordu? Sayısız. Ne kadar adam vardı?Sayısız. Kızlar türkü söyleyerek salıncakla sallanıyor, pehlivanlar seyircileri eğlendirmek için kartal gibi dalış yaparak birbirlerini yere çarpıyorlardı. Bunlar, zaferlerini kutlayan düşmanlardan başkası değildi.

Tepenin başında ayakta duran oğlan ve kız, bu insanların yanına gitmeye cesaret edemiyorlardı. Ama açtılar. Burunlarına gelen kızarmış et, taze et ve yabani soğan kokusu dayanılacak gibi değildi.

Sonunda dayanamayıp dağdan aşağı indiler. Şölendekiler onları görünce pek şaştılar ve hemen başlarına toplanıp sorular sormaya başladılar.

-Kimsiniz siz? Nereden geliyorsunuz?

-Karnımız çok aç, bize yiyecek verin, dedi çocuklar.

Konuşmalarından çocukların kim olduklarını hemen anlamışlardı. Kendi aralarında bir ağızdan konuşmaya, bağırışıp çağrışmaya başladılar.

Anlaşamıyorlardı: Düşman soyunun bu kılıç artıklarını hemen orada öldürsünler mi, yoksa Hanlarına mı teslim etsinler? Anlaşamadıkları nokta bu idi. Onlar tartışa dursun, iyi yürekli, merhametli bir kadın, çocukların eline birer parça haşlanmış al eti tutuşturdu.

Çocukları yaka paça, ite-kaka hanın huzuruna götürürlerken, onlar ellerindeki yiyeceği bırakamıyorlardı. Önünde gümüş baltalı muhafızların beklediği büyük, kırmızı bir otağa doğru götürdüler onları.

İki Kırgız çocuğunun çıkageldiği haberi karargahta büyük bir endişe ve heyecan uyandırdı. Nerden çıkmış, nasıl gelmişlerdi? Ne demek oluyordu bu? Oyunlarını, şölenlerini bırakanlar, koşup Han otağının önünde toplandılar.

Han, en büyük, en ünlü kumandanlarıyla, kar gibi beyaz keçelerin üzerinde oturmuş, bal karıştırılmış kımızını içiyor, bir yandan da kendisini öven şarkıları dinliyordu. Kalabalığın geliş sebebini öğrenince hiddetle köpürdü:

Ne cesaretle rahatsız ediyorsunuz beni? Son ferdine kadar bütün Kırgızları öldürmemiş miydik? Ben sizi Enesay ülkesinin ebedi sahibi yapmadım mı? Sizi korkaklar sizi! Şu koruduklarınıza da bakın hele! Hey Çopur Topal Nine, buraya gel!

Topal ve çopur ihtiyar kadın kalabalığın arasında kendine yol açıp önüne gelince ona emretti:

-Al bunları, taygaya götür, öyle bir şey yap ki onlarla birlikte Kırgız soyu da yok olup gitsin! Adları, sanları, izleri bile kalmasın! Haydi ihtiyar Topal Çopur, buyruğumu yerine getir...

Topal Çopur Nine sessizce boyun eğdi ve sonra küçük kızla küçük oğlanı ellerinden tutup oradan çıkardı. Orman içinde az gittiler, çok gittiler ve sonunda, Enesay'ın kıyısında, çok derin bir uçurumun

başına gelip durdular. Topal Çopur Kadın, çocukları uçurumun kenarına getirip yan yana durdurdu.

Onları o uçurumdan aşağı itmeden önce şöyle konuştu:

-Ey büyük Enesay, ey ulu nehir! Eğer senin derinliklerine bir dağ atsalar, o dağ orada bir taş gibi kaybolup gider. Eğer yüz yıllık bir çam ağacını atsalar, onu bir çöp gibi aparırsın! Senin, için iki kum tanesi gibi olan şu iki insan yavrusunu kucağına kabul et. Bu yavrulara bu dünyada yer yok artık.

Bunu ben mi sana söyleyeyim Enesay? Eğer yıldızlar insan olsa, gökyüzü onlara dar gelir, sığmazlardı. Eğer balıklar insan olsa, nehirler ve denizler onlara yetmezdi. Bunu ben mi sana söyleyeyim Enesay! Al onları, apar onları! Varsın onlar körpecik iken, temiz yürekli, kötü emeller ve kötü niyetlerle lekelenmemiş iken, temiz vicdanları insanların çektiği azablarla dolmadan, kendileri de başkalarına acı çektirmeden, bizim iğrenç dünyamızı terketsinler! Al bunları, apar bunları ey ulu Enesay!..

Oğlanla kız hıçkıra hıçkıra ağlıyorlardı. Uçurumdan aşağı bakınca gözleri kararıyor, korkudan irkiliyorlardı. Bu durumda ihtiyar kadının söyledikleri kulaklarına girer miydi hiç! Nehrin dalgaları çağıl çağıl, uğul uğul akıyordu.

Çopur Topal Nine çocuklara:

-Haydi yavrularım, son bir defa kucaklaşıp vedalaşın, dedi. Böyle derken, ikisini birden kolayca itebilsin diye kollarını sıvıyordu.

Konuşmaya devam etti: Beni bağışlayın sevgili yavrularım.. Ee, ne yapalım, kaderiniz böyleymiş.

Bilesiniz ki asla isteyerek yapmıyorum bu işi.. Ama sizin iyiliğiniz için böylesi...

İhtiyar kadın cümlesini bitirmeden yanıbaşlarında bir ses duyuldu:

-Bekle ey ulu bilge kadın! Bu günahsız yavruların canına kıyma!

Topal Çopur Nine ardına dönüp baktı ve gözlerine inanamadı: Şaşakalmıştı. Çünkü orada durup konuşan bir ana buğu (maral) idi. Hüzün dolu kocaman gözleriyle sitemli sitemli bakıyordu ona. Süt gibi beyazdı. Karnının altı ise yavru deveninki gibi saçak saçak boz yünlerle kaplıydı. Boynuzları güzel, görkemliydi: Sonbahar ağaçlarının dalları kadar çok ve büyüktü boynuzunun çatalları. Memeleri, bebekli kadının memesi gibi temiz, dolgun ve kaygan idi...

-Sen de kimsin? Niçin insanların diliyle konuşuyorsun? dedi Topal Çopur Nine.

-Ben Ana Maral'ım. Maralların Anası. İnsanların diliyle konuşmasam ne dediğimi anlamaz, beni dinlemezsin.

-Peki ne istiyorsun Ana Maral?

-Serbest bırak bu çocukları ey ulu bilge kadın. Onları bana ver.

-Ne yapacaksın onları?

-İnsanlar ikizimi, iki küçük yavrumu öldürdü. Bu çocukları evlat edineceğim.

-Onları emzirmek, sütünle beslemek mi istiyorsun?

-Evet, ulu bilge yaratık.

Çopur Topal Nine katıla katıla gülerek yine sordu:

-İyice düşündün mü Maral Ana? İnsan yavruları bunlar, insan! Büyüdükleri zaman senin yavrularını öldürürler!

-Hayır, büyüyünce benim maral yavrularımı öldürmezler. Ben onların anaları olacağım, onlar da benim çocuklarım. İnsan öz kardeşlerini öldürür mü?

Çopur Topal Nine acı acı başını salladı:

-Öyle deme Maral Ana, insanları tanımazsın, orman hayvanları şöyle dursun, birbirlerini öldürmekten bile çekinmez onlar. Sözlerimin doğruluğunu anlayasın diye bu çocukları sana verirdim, verirdim ama insanlar bu çocukları da öldürürler. Ne diye çekeceksin böyle büyük bir acıyı?

-Onları hiç kimsenin bulamayacağı uzak bir ülkeye götüreceğim. Acı bu yavrulara ulu bilge kadın. Serbest bırak onları. Memelerim dopdolu. Sütüm, yitik yavrularım için ağlıyor! Sütüm, yavru!

yavruu! diye hasretle gözyaşı döküyor!

Topal Çopur Nine biraz düşündü ve:

-Pekala, dedi, senin dediğin olsun. Al ve hemen götür bu yetimleri, bir an önce senin o uzak ülkene ulaştır. Ama, bu uzun yolculuğa dayanamaz, ölürlerse, ya da karşılaşacağınız haydutlar onları öldürürse, evlad edindiğin bu insancıklar sana nankörlük ederlerse, suç senindir, bilesin!

Maral Ana, Topal Çopur Nine'ye teşekkür etli ve çocuklara şöyle dedi:

-Bundan böyle ben sizin ananızım, siz de benim çocuklarımsınız. Sizi uzak bir ülkeye götüreceğim. Orada, ormanla örtülü karlı dağların koynunda, ılık, ıssı bir deniz var: Isık-Göl denilen bir deniz. Çocuklar çok sevindiler ve Boynuzlu Maral Ana'nın yanına koştular, güle oynaya onun peşine düştüler. Ama çok geçmeden yoruldular, adım atacak halleri kalmadı. Oysa yol daha çok uzundu, dünyanın bir ucundan öbür ucuna kadar...

Boynuzlu Maral Ana onları sütü ile beslemeseydi, geceleri vücudu ile ısıtmasaydı, o kadar uzun bir yolculuğa dayanamazlardı. Gittiler, gittiler ve gittikçe eski vatan Enesay'dan uzaklaştılar. Ama yeni vatan olacak Isık-Göl'e de daha çok yol vardı. Az gittiler, uz gittiler, bir yaz, kış, bahar ve sonbahar, yine bir yaz, kış, bahar ve sonbahar, sonra yine bir kış, yaz, bahar ve sonbahar... insan ayağı değmemiş ormanlardan, kızgın çöllerden, ayak batan kumlardan, yüksek dağlardan, çağıl çağıl ırmaklardan geçtiler.

Kurt sürüleri peşlerine düştü. Ama, Boynuzlu Maral Ana, çocukları sırtına bindirip yel gibi koştu ve onları kurtardı. Avcılar da peşlerine düşmüş ve Bakın, bakın! Bir geyik çocukları kaçırıyor! Yakalayın! Vurun! diye bağırıyor ve ok yağdırıyorlardı. Ama; Maral Ana evlatlarını, o davetsiz kurtarıcılardan da kurtardı. O, atılan oklardan da hızlı koşuyor ve alçak sesle onlara: Sıkı durun, iyi tutunun yavrularım, bizi kovalıyorlar! diyordu.

Sonunda bir gün Boynuzlu Maral Ana çocukları Isık-Göl'e ulaştırdı. Bir tepenin üzerine çıkıp hayran hayran baktılar: Her taraf karlı sıradağlarla, yeşil ormanlarla kaplıydı.

Yeşil ormanla kaplı dağların arasından gözalabildiğine bir deniz uzanıyordu. Bu denizin koyu mavi yüzeyinde beyaz dalgalar koşuşuyordu. Rüzgar bu dalgaları çok uzaklardan getiriyor, çok uzaklara götürüyordu. Isık-Göl'dü bu. Nereden başlıyordu?

Nerede bitiyordu? Kimse bilemez. Bir ucunda güneş doğarken öbür ucu hala karanlıktı. Kaç tane dağ vardı bu gölün çevresinde? Sayısız. Bu dağların ardında karlı dorukları göklere çıkan daha kaç tane dağ vardı? O da sayısız, hesapsız.

-İşte yeni yurdunuz burasıdır, dedi Boynuzlu Maral Ana. Artık burada yaşayacak, ekin ekecek, balık avlayacak, hayvan yetiştireceksiniz. Orada, barış ve huzur içinde, binlerce yıl yaşayın. Soyunuz, nesliniz çoğalsın, her tarafa yayılsın. Sizden gelenler sizin dilinizi hiç unutmasınlar. Analarının, babalarının diliyle konuşmaktan, şarkı söylemekten zevk alsınlar. İnsan gibi yaşayın. Ben her zaman sizinle, sizin çocuklarınızla, sizin torunlarınızla beraber olacağım. Gelecek zamanlarda hep sizinle olacağım.

İşte böylece, bir kız ve bir erkek çocuktan ibaret olan son Kırgızlar, ebedi ve kutsal Isık-Göl'ün kıyısında kendilerine yeni bir vatan buldular.

Zaman çok çabuk geçti. Erkek çocuk güçlü bir delikanlı oldu, kız çocuk ise ergin bir kadın. O zaman evlenip karı-koca oldular. Boynuzlu Maral Ana da Isık-Göl'den ayrılmadı, hep Isık-Göl'ün ormanlarında yaşadı.

Bir gün, tan ağarırken, Isık-Göl iyice kabardı, dalgalar uğul uğul coştu. Genç kadının da doğum sancıları tuttu ve acılarla kıvranmaya başladı. Genç adam ise korkuya kapıldı. Koşup yüksek bir kayalığın tepesine çıkarak olanca gücüyle bağırmaya başladı:

-Maral Anaa! Maral Anaaa! Nerdesin? Isık-Göl'ün coştuğunu, taştığını duymuyor musun? Kızın doğuruyor, kızın! Çabuk gel, bize yardım et!..

İşte o zaman, uzaklardan kervan çıngıraklarını hatırlatan şıngır şıngır bir ses duyuldu. Bu ses yaklaştı, yaklaştı ve birden Boynuzlu Maral Ana göründü. Koşa koşa geliyordu.

Boynuzuna bir beşik takmıştı. Ak kayından yapılmış bir bebek beşiğiydi bu. Beşiğin kemerine asılmış gümüş bir çıngırak şıngırdıyordu. Bugün de, Isık-Göl beşiklerinde aynı çıngıraklar vardır. Anneler beşiği sallayınca, Maral Ana'yı akkayından yapılmış çıngıraklı beşiği görür gibi olurlar. Boynuzlu Maral Ana, şıngır şıngır çıngırak sesiyle gelir gelmez genç kadın çocuğunu doğurdu.

-Bu beşik ilk çocuğunuz için, dedi Maral Ana. Çok çocuğunuz olacak: Yedi kız, yedi erkek.

Anne ve baba çok sevindiler. Boynuzlu Buğu (Maral) Ana'nın şerefine ilk doğan çocuklarına Buğubay adını verdiler. Buğubay büyüdü. Kıpçak kabilesinden güzel bir kızla evlendi. Buğu soyu, Boynuzlu Maral Ana soyu, türeyip çoğalmaya başladı. Buğular Isık-Göl çevresinde büyük ve güçlü bir toplum oldular ve Boynuzlu Maral Ana'yı kutsal bir varlık saydılar. Hangi soydan, hangi boydan oldukları anlaşılsın diye, çadırlarının girişine maral boynuzu işareti koyuyorlardı. Düşman baskınlarını püskürttükleri zaman ve at yarışlarında Buğu! Buğu! diye bağırıyor ve her defasında onlar kazanıyordu. O zamanlar Isık-Göl ormanları ak marallarla doluydu. Gökteki yıldızlar bile kıskanırdı onların güzelliğini. Bunların hepsi Boynuzlu Maral Ana'nın çocuklarıydı. Onlara kimse dokunmaz, kimsenin onları rahatsız etmesine izin verilmezdi. Buğular bir maralla karşılaşacak olsalar, hemen atlarından iner ona yol verirlerdi. Delikanlı erkekler sevdiklerinin güzelliğini ak maralın güzelliğine benzetirlerdi.

Çok zengin, anlı-şanlı bir Buğu'nun ölümüne kadar bu böylece sürüp gitti. Ölen Buğu'nun bin kere bin koyunu, bin kere bin atı vardı. Çevredeki bütün insanlar ona çobanlık ederdi. Bu adamın çocukları büyük bir yas töreni, büyük bir yas şöleni düzenlediler. Dünyanın dört bucağından anlışanlı insanları törene davet ettiler. Davetliler için Isık-Göl'ün kıyısına bin yün çadır kurdular. Kesilen koyunların, içilen kımızların, yenilen nefis Kaşgar yemeklerinin haddi hesabı yoktu. Ölen zenginin çocukları kendi aralarında şöyle konuşuyorlardı: Ölen babamızın ne kadar zenginlik ve cömert evlatlar bıraktığını herkes görüp anlasın, babalarının hatırasına nasıl saygılı davranıyorlar, desin. (Ee oğlum, insanlar akılları ile değil de zenginlikleriyle tanınmaya, büyüklenmeye kalkışırsa, bunun sonu kötü olur).

Şarkıcılar, altlarında ölenin çocukları tarafından armağan edilen saf kan atlar, başlarında samur papak, sırtlarında ipek kaftan, kapı kapı dolaşarak ve birbirleriyle yarışırcasına, ölene ve onun çocuklarına övgü şarkıları okuyorlardı:

-Güneşin doğduğu yerden battığı yere kadar nerede böyle mutlu bir hayat, böyle görkemli bir tören görülmüştür? diyordu biri.

-Dünya dünya olalı böyle bir tören görülmüş müdür? diyordu ikincisi.

-Bizden başka hiçbir yerde ölen büyüklere böyle görkemli bir tören yapılmaz, onun şanı şerefi böyle yüceltilmez, kutsal anısı böyle saygıyla anılmaz! diyordu üçüncüsü.

-Hey geveze ozanlar, neler saçmalıyorsunuz? Yeryüzünde rahmetlinin cömertliğini, şanını-şöhretini anlatabilecek laf bulunabilir mi hiç? diyordu dördüncüsü.

İşte böyle, ozanların övgü yarışı gece gündüz devam ediyordu. (Ee, oğlum, ozanlar böyle övgü böyle dalkavukluk yarışında bulunurlarsa, ozan, ozan olmaktan çıkar, şarkının, şiirin düşmanı haline gelir).

Rahmetlinin yas töreni, günler boyu, geceler boyu, bir bayram havası içinde sürüp gitti. Ölen zenginin övüngeç çocukları, bu gösterişte herkesi geçmek, başkalarını gölgede bırakmak, kendi ünlerini bütün dünyaya yaymak istiyorlardı. Sonunda, babalarının mezarına bir maral boynuzu dikmek istediler. Ta ki bütün dünya bunu görüp, ölenin kutsal Boynuzlu Maral Ana soyundan olduğunu anlasın. (Ee, oğlum,

eski zamanda atalarımız, zenginlik gururlanmayı, böbürlenmeyi, gururlanma-böbürlenme ise baştan çıkmayı, çılgınlığı getirir, derlermiş).

Zenginin çocukları babalarının anısına görülmemiş, duyulmamış şeyler yapmaya karar vermişlerdi bir kere. Onlara kimse engel olamazdı. Ne derlerse olurdu. Avcıları ormana saldılar. Avcılar da büyük bir maralı öldürdüler ve boynuzunu alıp getirdiler. Ama ne boynuz! Gerilmiş kartal kanadı kadar geniş.

Çocuklar onu çok beğendiler: Boynuzun tam onsekiz çatalı vardı. Demek ki o maral onsekiz yaşındaydı.

Şaşılacak kadar büyük.

Ustalara emir verip bu boynuzu babalarının mezarına dikmelerini istediler.

Buğuların yaşlıları homurdanmaya başladı:

-Bu maralı ne hakla öldürürsünüz? Boynuzlu Maral Ana'nın soyuna el kaldırmaya kim cüret etti?

Ölen zenginin çocukları da şu cevabı verdi:

-Bu maral bizim topraklarımızda vuruldu. Topraklarımızda yürüyen, sürünen, uçan, kaçan ne varsa, uçan sinekten koşan deveye kadar hepsi bizimdir. Bize ait bir marala ne yapacağımızı ancak biz biliriz. Haydi

defolun!

Uşaklar yaşlı adamları, itip kakarak, kırbaçlayarak ve atlarına ters bindirerek, onları büyük bir utanç içinde bırakarak, sürüp kovdular.

İşte her şey asıl bundan sonra başladı... Boynuzlu Maral Ana'nın soyuna büyük felaket bundan sonra

geldi. Hemen hemen herkes ormanda ak maral avına koştu. Her Buğulu, atasının mezarına bir ak maral

boynuzu dikmeyi kendine borç bildi. Artık bu işi atalarına bir saygı olarak görmeye başladılar. Maral boynuzu bulamayanlara önemsiz, beceriksiz kişiler olarak bakıyorlardı. Artık Buğu soyundan, yani

Boynuzlu Maral Ana soyundan olanlar bile, bu işin ticaretini yapmaya, maral boynuzu alıp satmaya,

boynuz biriktirmeye başladılar. Bunu bir meslek haline getirdiler. (Ee, oğlum, paranın hüküm sürdüğü yerde, güzel söze ve güzelliğe yer kalmaz).

Isık-Göl ormanlarında maral kırımı başladı. Hiç acımadan öldürüyorlardı onları. Ulaşılması zor kayalıklara kaçıyorlardı ama insanlar orada da avlıyorlardı onları. Üzerlerine köpek sürülerini salıyorlardı. Köpekler onları insanların pusu kurduğu yere doğru sürüyor ve orada avcıların oklarına hedef oluyorlardı. Sürü sürü öldürüldüler. Avcılar, boynuzunda en çok çatalı bulunan maralı vurmak için birbirleriyle yarışıyorlardı.

Ve böylece marallar tükendi. Dağlar maralsız kaldı. Artık gece yarılarında da, sabahın erken saatlerinde de, maralların bağrışmaları duyulmaz olmuştu. Ne düzlükte otlayan marallar, ne boynuzlarını arkaya yatırarak hendeklerden atlayan ve kuş gibi uçan marallar göze çarpıyordu. Öyle zamanlar geldi ki insanlar doğdukları günden öldükleri güne kadar bir tek maral göremez oldular. Artık maral adını yalnız

masallarda dinliyor, boynuzlarını da yalnız mezarlarda görüyorlardı.

Peki, Boynuzlu Maral Ana'ya ne olmuştu?

O, insanlara küsmüştü. Çok gücenmişti onlara. Anlatılanlara göre, marallar köpeklerden ve avcılardan kurtulamadıkları için sayıları parmakla sayılacak kadar azalınca, Boynuzlu Maral Ana, en ulu dağın doruğuna çıkarak Isık- Göl'e veda etmiş, son kalan yavrularını toplayıp, büyük geçidi aşarak başka bir

ülkeye, başka dağlara gitmiş...

Yaa, bak neler oluyor şu dünyada. Benim masalım da burda bitiyor. İster inan, ister inanma. Boynuzlu Maral Ana, giderken, bir daha bu yerlere asla dönmeyeceğini söylemiş..."

Google'i seviyorum :)

2011-02-05T13:56:00.001+02:00

www.googleartproject.com

Zaz - Les passants

2011-02-04T18:47:00.001+02:00

Zaz à Montmarte : Les passants
Încărcat de LEXPRESS. - Music videos, artist interviews, concerts and more.

Pinhan - Elif Safak

2011-02-03T17:15:00.001+02:00

"Korktu. gidip de varamamaktan degil , varip da dönüs yolunu bulamamaktan degil, dönüp de geride biraktiklarini yerinde bulamamaktan degil; bir kendini bulamamaktan, buldugunda korkmaktan korktu..."

Bir arayis hikayesi Pinhan, Durri Baba tekkesinin bahcesinden elma asirmaya calisan yaramaz bir cocugun kendini arayis hikayesi. Durri Baba'ya yakalanan bu hasari cocuk, onun mavi bulutlu gozlerinde cok sey gorur, Durri Baba'da cocugun siyah surmeli gozlerinde cok sey gorur. O gunden sonra cocuk tekkede yasamaya baslar. Tekkeye gelen ve orada yasamaya baslayan herkese yeni bir isim veren Durri Baba, cocuga "Sakli, gizli" anlamina gelen Pinhan adini verir.

"Isimler ki buyuludur/ sade buyulu mu/ isimler hem de buyucudur."

Pinhan, tekkedeki diger dervislerle yasamaya baslar, onlarin hikayelerini dinleyerek buyur ve sonra kendi hikayesini yazmak icin tekkeden ayrilir. Yolculugunda bizi cesit cesit karakterle tanistirir, bir cok hikayeyle bulusturur, kendiside kendini arar durur...

Mistik ve buyulu bir kitap Pinhan, Elif Safak her cumlesiyle percinlemis bu buyuyu. Bu kitabi 26 yasinda yazmis olmasida kendisine olan begenimi bir kat daha arttirdi.

"Gorunenle yetinirsen eger sadece tirtili bilirsin. Cirkindir ya tirtil, gonlunu celmez. Gorunenin otesine gecmek istersen eger, aradan ortuyu kaldirip da gonul gozu ile bakarsan, kelebegi bulursun karsinda. Guzeldir ya kelebek, gonlun ona akar. Lakin gonul gozunle gorursen eger, kelebege degil tirtila sevdalanirsin."

"Bak bu gayb alemine, bir kendini gor. Bak kendine, cumle mahlukatin ozunu gor. Devri tamam olan gelir, devri tamam olan gider. Gelen gidende saklidir; giden gelende sakli."

Kirilmamak icin bukul,
Duz olmak icin egil.
Dolmak icin bosal,
Parcalan ki yenilen.
Az seye sahip olanlar
Coga kavusabilirler
Cok seyi olanlarin zihni karisir.
Tao Te Ching

"Edep ve terbiye esasina gore kaleme alinan husn-i adab kaideleri, agir ve huzunlu bir sarkinin nagmeleri gibi sindire sindire, tadina vara vara icra edilmeyi talep ederdi. Incecik bir dere misali heybetli daglarin arasindan kivrilip onunu acarak; dalindan dusmus bir kus misali her yurek atisinda silanin kadrini bilerek; ruzgarda savrulan kuru bir yaprak misaliayriligin huznunu iliklerinde hissederek; gunes altinda katre katre eriyen kar parcasi misali zamanla hesaplasarak; camura dusmus inci misali karanligin ortasinda isil isil bakmakta inad ederek; ve kirkbir cesit baharatin kirkbirini de bagrina basan mesir macunu misali ayri gayri tanimadan edibane, hakimane, rindane yasamayi, yasayabilmeyi ogutlerdi husn-i adab kaideleri."

"Zaten bas yaran tas, ummadik tas degil miydi her zaman? Demek ki, aslolan her turlu ihtimale karsi tedarikli olmakti."

Eskiz Defterimden

2011-02-03T11:05:00.000+02:00

Yaprak 3

2011-02-01T14:36:00.000+02:00

Yaprak2

2011-01-31T15:28:00.000+02:00

Eskiz Defterimden

2011-01-31T09:53:00.000+02:00

Yaprak

2011-01-30T16:56:00.001+02:00

Unutmayalim, unutturmayalim!

2011-01-24T18:58:00.000+02:00

Lhasa - Rising

2011-01-23T15:03:00.002+02:00

Ayraclar - Yaprak 4'u bir arada

2011-01-14T12:12:00.000+02:00

Ayrac-Yaprak 2

2011-01-14T08:35:00.000+02:00

Ayrac - Yaprak-1

2011-01-13T18:16:00.000+02:00

Paul Auster - Oracle Night - Kehanet Gecesi

2011-01-11T22:05:00.001+02:00

Eksi sozluk'te birisi bu kitap icin "matruska gibi bir kitap" demis. Benzetmeye bayildim. Gercektende Kehanet Gecesi tam bir matruska. Hikayenin icinde hikaye ve o hikayenin icinde baska bir hikaye. Bunlarin disinda bir kac hikayecik daha ve birde film senaryosu var kitapta :) Kitabi aciyorsunuz ve ta ta bir hikayeler labirentinin icerisindesiniz. Kimi hikayeler bir cikmaz sokak, kimisi sizi cikisa goturuyor ama tabiki soru isaretleriyle birakiveriyor. Hikayelerin icine daldikca gercek, kurgu birbirine geciyor, kimin neyle kimle baglantili oldugu dahada siliklesiyor. Bunlara birde Auster'in olmazsa olmazi 'raslantilar' eklendimi ortaya hipnotik bir kitap cikiyor.

Kahramanimiz olan yazar Sidney Orr, olumden dondugu, aylarca suren hastaligin ardindan yavas yavas hayata donmektedir. Kendini toparlamaya basladigi bu donemde tekrar yazmaya baslamak ister ve daha once farketmedigi gizemli bir kirtasiyeden mavi bir defter alir. Yine unlu bir yazar olan aile dostlarindan birinin tavsiyesiyle Dashiell_Hammett'in The Maltese Falcon'unda gecen kucuk bir karakterin, Flitcraft'in hikayesini konu alan bir roman yazmaya karar verir.

Bir gece kaldirimda yururken, binadan kopan bir heykel Flitcraft'i siyirip yere duser. Olumden kilpayi kurtulan Flitcraft, olumu aldattigi dusunur ve ani bir kararla, gecmisine bir sunger cekip yeni bir hayata baslar. Evini, esini, tum hayatini o an arkasinda birakir ve ortadan kaybolur. Kahramanimiz Sidney Orr'da bu hikayeden yola cikarak kendi kahramanini yaratir ve mavi deftere yazmaya baslar. Gizemli bir sekilde kelimeler ardi ardina gelir, inanilmaz bir istekle hikayeyi doker sayfalara. Mavi deftere yazdigi 9 gun boyunca Sid Orr'un hayati degisir.

Paul Auster'in en iyi kitabi diyemem ama zevkle okunacak bir kitap bana gore. Ben orjinalini okudum, iyikide oyle yapmisim cunku tercumesinin iyi olmadigini okudum bazi yorumlarda. Ilk kez Auster okuyacaklar icin iyi bir baslangic olabilir.

Kiwi

2011-01-10T10:35:00.003+02:00

Old and wise

2011-01-08T16:54:00.001+02:00

Beyaz

2011-01-06T21:11:00.001+02:00

...

2011-01-04T09:13:00.001+02:00

Eskiz Defterimden - .

2011-01-03T16:29:00.001+02:00

Yeopgijeogin Geunyeo

2010-12-20T19:02:00.002+02:00

Yeopgijeogin Geunyeo

Guney Kore sinemasini cok seviyoruz esimle, bu aralar surekli Kore filmleri seyrediyoruz. Ozellikle korku filmleri muazzam. "Cok övüyorlar bu filmi" dedi esim ve bir degisiklik yapip bir Guney Kore romantik komedisi seyredelim dedik. Filmin ilk 5-10 dakikasinda bu filmi mi bu kadar övüyorlar dedim ama cok gecmedi neden övdüklerini anlamam :) 137 dakika suruyor film ve yinede hic bitmesin istiyorsunuz. Komik, ilginc, huzunlu, romantik, sasirtici ... Romantik komedinin tam karsiligi bu film olsa gerek. Hatta daha fazlasi...Hikayenin anlatimi kusursuz, oyunculuklar cok cok iyi.

Ho-sik Kim isimli gencin, sevgilisiyle iliskisini anlattigi kisa hikayelere dayaniyormus film. Bu hikayeleri blogunda yayinladiktan sonra cok ilgi gormus ve ilk once kitabi cikmis sonrada sinemaya aktarilmis 2001 senesinde . Kitabinin cok daha komik oldugunu okudum biryerlerde. Ho-sik Kim 'in yazdigi orjinal blog'da internetten kaldirilmis film yayinlandiktan sonra. Bu blog'dan Hosik Kim'in kisa hikayelerinin ingilizce cevirilerini okuyabilirsiniz.

"Kader, sevdigin icin tesaduflerden bir kopru kurmaktir."

Eskiz Defterimden - Karanlik

2010-12-18T14:28:00.005+02:00

Eskiz Defterimden .... B-kus

2010-12-16T14:59:00.000+02:00

Falling and Flying - Jeff Bridges

2010-12-13T16:32:00.008+02:00

Falling and Flying

I was goin’ where I shouldn’t go
seein’ who I shouldn’t see
doin’ what I shouldn’t do
and bein’ who I shouldn’t be

a little voice told me it’s all wrong
another voice told me it’s alright
I used to think that I was strong
but lately I just lost the fight

funny how fallin’ feels like flyin’
for a little while
funny how fallin’ feels like flyin’
for a little while

I got tired of bein’ good
started missing that old feeling free
stop actin’ like I thought I should
and went on back to bein’ me

I never meant to hurt no one
I just had to have my way
if there is such a thing as too much fun
this must be the price you pay

funny how fallin’ feels like flyin’
for a little while
funny how fallin’ feels like flyin’
for a little while

you never see it comin’ till it’s gone
it all happens for a reason
even when it’s wrong
especially when it’s wrong

funny how fallin’ feels like flyin’
for a little while
funny how fallin’ feels like flyin’
for a little while

I was goin’ where I shouldn’t go
seein’ who I shouldn’t see
doin’ what I shouldn’t do
and bein’ who I shouldn’t be

Written by Stephen Bruton and Gary Nicholson
---------------------------------------------------------------------------------------------------
Gitmemem gereken yere gidiyordum
Gormemem gerekeni goruyordum

Yapmamam gerekeni yapiyordum

Olmamam gereken bir kisi oluyordum

Bir ses bana bunlarin yanlis oldugunu soyledi

Baska bir ses ise dogru oldugunu

Kendimi guclu sanirdim

Ama savasi kaybettim

Bir sure de olsa

Duserken ucuyor gibi

hissetmek ne gariptir

Iyiyi oynamaktan sıkıldım

Eski ozgurlugumu ozluyorum

Olmasi gerektigi gibi davranmayi biraktim

Tekrar kendime dondum

Kimseyi incitmek istememistim

Kendi isime bakiyordum

Fazla eglence diye bir sey varsa

Odemen gereken bedel bu olmali

Bir sure de olsa

Duserken ucuyor gibi

hissetmek ne gariptir

Elinden ucup gidene kadar farkina varamazsin

Hepsi bir sebep ugruna olur

Hakli olmasa bile

Ozellikle de hakli olmadiginda

Bir sure de olsa

Duserken ucuyor gibi

hissetmek ne gariptir

Gitmemem gereken yere gidiyordum

Gormemem gerekeni goruyordum

Yapmamam gerekeni yapiyordum

Olmamam gereken bir kisi oluyordum

Irazca'nin Dirligi

2010-12-09T11:51:00.003+02:00

Sevgi, acima hissi insanliga bir meyil

Sehvet ile hiddet ise hayvanliga bir delil

Kadin bir hak nurudur, onu sevgili sanma

Sanki yaratandir o, yaratilmis kul degil

Mevlana

Ayrac - Kitap Kusu

2010-12-08T13:21:00.002+02:00

Peçiç

2010-12-05T18:12:00.014+02:00

Peçiç ile gecen yaz tanistim. Zar yerine 6 tane deniz kabuguyla oynanan eski bir strateji ve sans oyunu. Esimin amcasi ogretti bize, kucukken oynarlarmis hep. Annesi dikmis zamaninda o gun oynadigimiz peçiçi. Zaten alinmazmis peçiç, herkes kendininkini dikermis. Amcam eski bir arap oyunu demisti, bende biraz arastirdim oyun Hindistan'da dogmus. Kizmabiraderi animsatan cok eglenceli bir oyun.
---------------------------------------------------------------------------------------------
Gaziantep' te peçiç, tarihi ve menşei bilinmemekle birlikte uzun yıllardır oynanmakta ve kuşaktan kuşağa aktarılmaktadır. Yaygın oynanan bir strateji ve şans oyunudur. M.Ö. 400 yıllarında Hindistan'da doğup yayıldığı, tıpkı satranç, tavla, go gibi peçiçin de krallar için bulunduğu belirtilmektedir. Kimi kaynaklarda Hint Tavlası olarak yer alıyor.

Deniz kabuklarıyla oynanan Peçiç oyununun denizi olmayan Gaziantep' e nereden geldiği net bilinmemekle birlikte, şehrin İpek Yolu üzerinde bulunması ile doğudan ulaştırıldığı inancı hakim. Hindistandaki adı Pachis olup oyundaki en büyük sayı olan 25 anlamına geliyor. Pachis, Hintçe de 25 anlamına geliyor.
Peçiç oynamak için karelere ayrılmış artı işaretine benzer. Oyun düz bir beze dikilir. Peçiç satın alınmaz herkes kendi peçicinin kendi yapar. Oyunu iki kişiyle veya takım halinde oynanabilir. Her bir ayak da üçerli sekiz sıradan oluşur. İki taraftan her birinin dört adet satranç benzeri ana taşı vardır. zar niyetine kullanılan altı adet deniz taşıdır (it boncuğu da denir). Peçiç taşı, deniz hayvanı kabuğudur. Çin'de bir dönem para yerine kullanılmış. Sahibine güç ve uğur getirdiğine inanılıyor. Sadece aktarlarda bulunabiliyor. Oyunda 6 adet peçiç taşı kullanılıyor. Zar yerine kullanılan altı tane küçük deniz hayvanı kabuğu atılarak bunların açık taraflarının üste veya alta gelmelerine göre taş ilerleterek oynanan bir oyun. Kabukların açık veya kapalı gelmesine göre sayılar değişiyor.

Sayılar şöyledir.
Altı taş da kapalı olunca 10 sayısını gösterir.
Biri kapalı beşi açık ise 12 sayısını gösterir.
İkisi kapalı beşi açık ise 2 sayısını gösterir.
Üçü kapalı üçü açık ise 3 sayısını sayısını gösterir.
Dördü kapalı ikisi açık ise 4 sayısını gösterir.
Beşi kapalı biri açık ise 25 sayısını gösterir.
Altısı da açık ise 8 sayısını gösterir.

Taraflardan her biri 12 veya 25 sayısını atana kadar, atmalar devam eder. 12 sayısını veya 25 sayısını atan, oyun sablon kumaşının ikili çarpılı kanadının, sağ çarpısına taş (cam taş) koyma (taş dikme) ile baslar. 12 yi atanın bir defa daha atma hakkı vardır. Ayrıca 25, 6 ve 8 sayıları atıldığında da tekrar atma hakkı doğar. 3 defa üst üste 12atılır ise bu atış bozulur, yeniden atmak gerekir. 25, 6, 8 sayıları üst üste 3 kere atılır ise geçersiz sayılır. 25 sayıyı atan taşını üçlü çarpılı kanadın sağ tarafına taşını koyar. Diger oyuncu ile aynı kareyi paylaşamazsınız, kim o kişinin karesine gelirse onun taşını kırmış olur. O tekrar 12 veya 25 atarak taşını oyuna sokar. Kim ilk önce 4 taşını da içeri geçirir ise oyunu o kişi kazanır. Kızma birader oyununa benzer bir oyundur.
Oyunun ülkelere göre isimleri;
Hindistan’da Pachisi ve Chaupar,
İngiltere’de Ludo, pachisi,
Amerikada, Parcheesi, Parchís, Patchessi ,
Almanya’da Mensch Ärgere dich nicht,
Hollanda ‘da Mens-erger-je-niet,
İspanya’da, Parchís ve Parkase,
Fransa’da Le Jeu de Dada or Petits Chevaux ,
İtalya’da Non t'arrabbiare,
İsveç’de Fia med knuff,
Colombia’da Parqués (Colombia),
Yunanistan’da Griniaris,
Filistinde, Barjis ya da Bargis ,
Suriye’de Barjis(s) / Bargese,
İran’da Pachîs kimi yerlede Petiç,
Azteklerde, patolli,
Özbekistan’ da Khorezm.

Kaynak

Fakir Baykurt - “YILANLARIN ÖCÜ” Ustune Meclisteki Tartisma

2010-12-05T12:13:00.005+02:00

Fakir baykurt, 8 şubat 1962'de kitabı için "Yilanlarin Ocu" Ustune Meclisteki Tartisma isimli bir onsoz kaleme alir. Yazdığı önsözde, zamanın meclis ve senatosuna "Yılanların Ocü" hakkındaki tutumları, müstehcen sahnelerdeki sansür istemleri nedeniyle ateş püskürür.
Asagidaki satirlar bu onsozden alinmadir.

"Yılanların Öcü, Türkiye gerçeklerini dile getirmeğe çalışan mütevazı bir romandır. İçi boş değildir. Hepimizi rahatsız edecek acı bir dille yazılmıştır. Birçok bölümlerinde halkın bilinçaltı konuşmaktadır. Şimdi bir “ortaçağ” kafasıyla benim kişiliğimde bu sesi boğmak isteyenler, lütfen söylediklerimi anlamaya çalışsın. Ben, halktan yana sanatçıların çok suçlandığını, çok daha ağır çile çektiğini biliyorum. Gülünecek kadar kafasız olanların ve burnuna kadar çıkarına batmış işbirlikçilerin yönettiği ülkelerde daha neler neler olur, bunu da biliyorum. Ama yapıtlar çürütülemez, insanların düşünceleri öldürülemez. Bu türlü politikacıların sonunu da iyi biliyorum. Onlar, sanata ve sanatçıya saldırmaya devam etsin; asıllı asılsız her saldırıdan böyle sağlam çıktığı için ben, bu romanı şimdi daha çok seviyor ve öpüp başıma koyuyorum.

Bu akıllılar, ülkemizde güç halle ilerlemeye çalışan sanatın havasını kesmeye, güneşine perde olmaya özeniyorlar. Sanatçıyı yıldırıp kendi buyruklarına almak istiyorlar. Ama sanatçı, onların dediği yere gelmez! Bir oyunun oynanmasına engel olabilirler. Türkiye’de onlardan yılacak bir tiyatro genel müdürü, Bir Millî Eğitim Bakanı çıkabilir ve çıkmıştır. Ama sanatçı çıkmaz. Tek başıma da kalsam, bir sanatçı olarak ben onları dinlemem. Onların sözüne bakip yazacaklarımdan geri kalmam. Onların keyfine göre tek satır yazmam, fırlatır atarım elimden o kalemi! "

Ankara, 8 Şubat 1962
Fakir BAYKURT

Fotograf

Fakir Baykurt - Irazca'nin Dirligi

2010-12-04T23:14:00.006+02:00

Kotu seyler oluyor Karatas Koyunde, karanlik isler donuyor, cimbildak Husnu'nun ici kadar karanlik isler."Kopek derisi post, eski dusman dost olmaz" dedi Irazca Ana ama Kara Bayram dinlemedi. Karatas'in bir tanesi, evin nesesi Kara Efeme, Ahmet'e gozlerini dikmis bu seferde irzikiriklar. Gun yuzu gormemis, yoksul diseyli Irazca Ana yine tum dertlere karsi dimdik duruyor. Goruyorum onu, tarlanin ortasinda, yuzunde tepede yanan gunesin aydinligi, bir elinde orak diger eli belinde; oyle uzun dikiliyor. Gogsu ovuncle dolup bosaliyor. Ama onun siper ettigi gogsu yetecek mi yuvasini korumaya? Bilmiyorum... Yasayip gorecegiz.

Irazca uclemesinin ikinci kitabi Irazca'nin Dirligi. Henuz 3. kitabi okumadim ama simdiden soyleyebilirim ki, Irazca uclemesi benim icin ozel bir yere sahip olacak. Fakir Baykurt kesinlikle, yasayan karakter yaratma ustadi. Anlatimi oylesine canli ve renkli ki. Kitabin harikaligini sizlere nasil anlatabilirim bilemiyorum ama diyebilecegim lutfen Irazca'nin oykusunu Fakir Baykurt'tan dinleyin. Acin kitabi ve Karatas'a bir yolculuk yapin.

"Isler agizlarini gene kus yavrulari gibi acti!"

"Ahmet acikir gelir! Ahmet'imin solucanlari otmege baslamistir simdiye! Cabuk gideyim!.."

"Agami yolladim Yemen eline,
Cifte tabancalar asmis beline,
Ayrilmak olur mu taze geline?
Dongel agam dongel dayanamirem
Uyku agir basmis uyanamirem
Koyun gelir kuzusunun adi yok
Siralanmis kuleklerin sudu yok
Sensiz yasamanin tadi yok
Dongel agam dongel dayanamirem
Irzikiriklara inanamirem"

"Irazca, " Yeryuzunun dostu gunes!" dedi. "Birazdan alip basini gideceksin! Gavur karanliklar dereyi tepeyi doldurup duz edecek! Garipler, kimsesizler arkasiz kalacaklar. Dunya, taniksiz tapiksiz kalacak. Kotuler, hancer pala, zulme cikacak nerelere gideyim?"

"Kara gun kararip kalmaz Irazca! Bulutlar yeryuzunu sonuna kadar golgelemez!"

"Bazi zamanlar boyle olur. Masal gibi gider dunya. Bazi zaman adam gibi adam olur hokumet. Bazi zaman helal sut emmis olur. Bazi zaman tam yerinde bir gun dogar, o gun yoksulun gunudur. Sirti isinir, karni doyar, cani guvenlige kabusur o guzel gunde! Sonradan ibneler, pustlar o guzel gunu kapar o baska! "

"Kirlar ak bir ekin ortusunun altinda yaniyor. Biciyorlar, bukule bukule. Cok yoruluyorlar, ama utkulu bir havasi var yaptiklari isin. Belli belirsiz bir mutluluk veriyor. Sehvet gibi bir tat aliyorlar dolu basaklari demetleyip kucaklamaktan."

"Uzulsek fayda yok kif dedi. " Basa gelen cekilir. Kulup dolusu memur burda; bir suru candarma, onbasi orda; Ankara'da pasalar, umum kumandanlar; hem de oylarimizi alip alip gidenler; bizim basimiza da bu haller geliyor! Ne yapalim! Ya patlayip infilak edecegiz, yada of puf demeden cekecegiz..."

"Gene dunyanin yarisi iyi...diye dusunuyor. Kotulerin yamacina iyileri siralamis Kocaman Pabuclu Allahim!"

Guzel Sozler

2010-12-03T13:27:00.002+02:00

Dun babam gondermis bu guzel sozleri...

"İnsanın büyüdükçe mi artıyor dertleri? Yoksa insan büyüdükce mi anlıyor gerçekleri?"
Özdemir Asaf

"Yaşamak direnmektir. Sevmek güvenmektir. Şunu unutma,İnsan çoğu zaman dünyanın hakimi, bazen de küçük bir kalbin esiridir."
Mevlana

"Bir sürü dostunun içinde elbet düşmanların olacak ama unutma ki, onca düşmanın içinde belki seni dostun vuracak."
Maksim Gorki

"Unutma, bir kalbi kırdıktan sonra özür dilemek fayda sağlamaz. Bil ki, telafisi olmayan şeylerin izahı gereksizdir."
Victor Hugo

"Giden dönmeyecekse; kalanların değerini bileceksin. Ölenle ölünmüyorsa eğer; kalanlarla yaşamaya devam edecesin."
Dostoyevski

"Sevmek; güzel birinde aşkı aramak değil, bir başkasında kendini bulmaktır..."
Dostoyevski

"Yaşlanarak değil yaşayarak tecrübe kazanılır. Zaman insanları değil armutları olgunlaştırır."
Peyami Safa

"Uzaklık deyip de dert ettiğin nedir ki sevgili, Biz yaradan'ı görmeden sevmedik mi?"
Mevlana

"Eden kendisine eder, yapan bulur ve çeker.Unutma kazanmak koca bir ömür ister. Kaybetmeye ise anlık gaflet yeter."
Mevlana

"Kim bilir, masalınızın kahramanı, başka bir hikayenin figüranı olmaya gitmiştir belki de.Değer mi gitmesine, gitmezdi değmese."
Nazım Hikmet Ran

"Bir kalbin içinde ne taşındığını asla bilemezsin. Kırmadan önce iyi düşün. Belki de içindeki sensin."
William Butler

"İnsanlar çok değişti; dikkat etmek lazım. Biriyle el sıkıştıktan sonra, beşide yerinde mi diye parmaklarını saymak zorundasın."
Tolstoy

"Nasıl ki "delik" bir ayakkabıyı tamir ettirdiğinizde, yalnızca "bir miktar" ömrünü uzatmış olursanız; "delik" bir aşkı onarmaya kalkıştığınızda da, "asla eskisi gibi olmayacaktır"
Can Yücel

"İnsanlar, dünyada çabuk yükselen şeylere değer verirler ama hiçbir şey toz ve tüy kadar çabuk yükselmez."
Horace Mann

"Bir mutluluk kapısı kapandığında diğeri açılır. Ancak biz kapanan kapıya o kadar uzun bakarız ki, bizim için açılmış bulunan yeni kapıyı görmeyiz."
Helen Keller

"İnsan mı paraya bağlı, para mı insana bağlı? Bu, insana bağlı."
Özdemir Asaf

"Duydum ki kapıma gelmiş, tokmak olmadığı için kapıya vurmadan geri dönmüşsün. Bilmez misin, kalp kapısının tokmağa ihtiyacı yoktur; o ancak içeriden açılır..."
Mevlana

"Kapına geldim ve ben olmaktan vazgeçtim. Sen 'kim o' de yeter ki: Çünkü, kim olmamı istiyorsan o olmaya geldim... "
Victor Hugo

"Yalan zekâ işidir. Dürüstlük ise cesaret. Eğer zekân yetmiyorsa yalan söylemeye, cesaretini kullanıp dürüst olmayı dene."
Victor Hugo

"Kendini boşuna harcamış olur insan, dilediğine ulaşıp da sevinç duymazsa. Yıktığın hayat kendininki olsun daha iyi, yıkmakla kazandığın yapmacık bir mutluluksa."
William Shakespeare

"Para ve insan arasındaki karşılıklı ilişki şöyledir: İnsan paranın sahtesini yapar, para da insanın."
Benjamin Franklin

"Sadece aptalların ciddiye alındığı bir dünyada yaşıyoruz. O halde beni anlamıyorlar diye üzülmek niye?"
Oscar Wilde

Yilanlarin Ocu

2010-12-02T18:14:00.002+02:00

Yilanlarin Ocu - Fakir Baykurt

2010-12-01T19:17:00.017+02:00

Hayatta tahammul edemem haksizliklara. Ne kendime yapilsin isterim ne de bir baskasina... Karatas koyunde de haksizligin bini bir para. O irzikirik Muhtar Husnu yok mu, her tasin altinda o. Irazca nineme, Kara Bayram'a haksizlik ediyorlar. En cokta Haçça geline. Oysaki onun tek istedigi, bir erini sevmek bide icine sigacagi koca bir legen. Bekci Mustafa'ya da uzuluyor insan hatta Deli Haceliye bile. Ama ne yaparsin duzen boyle, yoksul daha bir yok, varsil daha bir var bu kahpe dunyada.

Fakir Baykurt'un 1954 yilinda yazdigi Yilanlarin Ocu,Irazca uclemesinin ilk kitabi. Devam romanlari Irazca'nın Dirliği (1961) ve Kara Ahmet Destanı (1977). Romandaki karakterler , roman karakterleri gibi degiller, cok canlilar, cok gercekler... Onlarin basina gelenlere oyle sinirleniyor, oyle uzuluyorsunuz ki; kitabin yapraklarindan iceri dalip, sorumlulara sizde iki cift laf etmek, sevdiklerinizi savunmak istiyorsunuz.
Roman koy agzindan yazilmis. Bilmedigim hic duymadigim kelimeler kullaniyor karakterler. Kitabin arkasinda kucuk bir sozlukte mevcut. Yasadiklari hayattan cikardiklari ozdeyisler oyle guzelki.

"Agac esiklinin gumus esikliye muhtac oldugu gun gelirse biz de seni destekleriz. Hem de essek essegi odunc kasir, haydi bakalim!.."

"Bir yani ekilmis, bir yani ekime hazir edilmis toprak, bir guzel renk icinde yatiyordu sabah sabah. Tatli uykusundan uyanmak istemeyen yigit bir gelin gibiydi."

"Gonlum baharini alamadi. Gunler gecip gidiyor. Genclik gidiyor. Dunya gidiyor. Gelimli gidimli dunya, ahir son ucu ölümlü dünya! ölümlü, ama donumlu degil Iraz hala!.."

"Yuku okuz ceker, bagirmaya gelince kagni bagirir!"

"Dunya! Basi bitli dunya!.."

"Hey gidi yeri gogu yaratan Allah!.. Serce kusunun gozu kadar da mi adaletin yok idi? Tarlalarin iyisini, behcelerin iyisini, avratlarin iyisini nasil dagittin, ne bicim dagittin? bir ah ceksem, karsi daglar yarilir, aah!.."

"Yoksul olacagina gok dinli gavur ol, yasa yalan dunyada!.."

"Yavsak buyudu bit oldu, enik buyudu it oldu!"

"Yilanlar yilanken sizin gibi alcaklarin hakaretine dayanamadi da, siz insan oldugunuz halde bunca hakarete, bunca zulme, zillete nasil dayaniyorsunuz behey, he-heeeey Kara Bayram?.."

1962 yilinda Metin Erksan, 1985 yilinda da Serif Goren tarafindan beyaz perdeye aktarilmis Yilanlarin Ocu. Bugun iki filmide seyrettim, sonrada seyrettigime pisman oldum. Filmlerin ikiside kotu degil hatta cogu filmden iyiler ama keske hayalimdeki halleriyle kalsaydi Irazca ana, Haçça ve digerleri...

Mihail Eminescu - Trecut-au Anii / Yillar Geciyor

2010-11-30T17:49:00.003+02:00

Mihail Eminescu

Yillar Geciyor

Yıllar geçiyor -ovaların üzerinde upuzun bulutlar-
Ama artık bir daha geri dönmüyorlar.
Artık avutmuyor beni eskiden başımı döndüren ne varsa:
Masallar, çalgılar, oyunlar, boş inançlar.
Çocuk alnıma dinginlik armağanı getiren şeyler.
Anlamakta güçlük çekiyorum, oysa apaçık anlamları.

Bugün boş yere sarıyorsun beni gölgelerinle.
Gizemlerin saati, günün veda saati.

Hayatın geçmişinden bir ses koparmak isterdim,
Tekrar titreyesin diye sen, ruhum, onu duyunca.

Elim dolaşıp duruyor boş yere lirin telleri üzerinde.

Her şey yitip gitti gençliğin ufkunun arkasında
Ama tek sözcük çıkmıyor zamanın güzel ağzından!
Saatler, günler, aylar,yıllar yığılıyor arkamda.

Bense gittikçe gömülüyorum dipsiz karanlıklara.

Ceviri : Ozdemir Ince
------------------------------------------------
Trecut-au anii...

Trecut-au anii ca nori lungi pe şesuri
Şi niciodată n-or să vie iară,
Căci nu mă-ncântă azi cum mă mişcară
Poveşti şi doine, ghicitori, eresuri,

Ce fruntea-mi de copil o-nseninară,
Abia-nţelese, pline de-nţelesuri -
Cu-a tale umbre azi în van mă-mpesuri,
O, ceas al tainei, asfinţit de sară.

Să smulg un sunet din trecutul vieţii,
Să fac, o, suflet, ca din nou să tremuri
Cu mâna mea în van pe liră lunec;

Pierdut e totu-n zarea tinereţii
Şi mută-i gura dulce-a altor vremuri,
Iar timpul creşte-n urma mea... mă-ntunec!

Yeni Penceremden

2010-11-30T12:57:00.000+02:00

Sonunda tasindik. Yeni penceremde gunduz sonsuz bir mavilik, gece sonsuz bir karanlik var. Eski penceremdeki gunes yok, ayni manzarayi binbir renge boyayan ama yenisi cok huzurlu; gozalabildigine mavi karadeniz :) Artik kaldigim yerden devam...

Dalga

2010-11-13T19:24:00.004+02:00

Duvardaki Kapi

2010-11-11T16:33:00.001+02:00

Duvardaki Kapi- H.G. Wells

2010-11-11T10:06:00.005+02:00

Bir kapi dusunun, icinde sadece guzelliklerin, mutluluklarin, huzurun oldugu bir dunyaya acilan. Tamda hayatinizin firsatini yakalamak icin kosustururken karsinizda beliriyor bu kapi. Bir tarafta, ardinda yalnizca guzelliklerin bulundugu bir kapi, diger tarafta tum hayatinizi degistirecek bir firsat. Hangisini secerdiniz?

"Burada dus kuranlarin, hayal gucune sahip insanlarin kendilerine ozgu gizemli dunyasi soz konusu. bizim bakisimiz acik ve siradan, tahta kapi ve hendek. Bizim gun isigi olcutlerimize gore o, emniyeti birakip karanliga, tehlikeye ve olume dogru yurudu. Ama o boyle mi goruyordu?"

1881 - ∞

2010-11-10T10:51:00.003+02:00

by Jamalai

Eskiz Defterimden- Renkli

2010-11-10T10:36:00.001+02:00

Tutunamayanlar- Oguz Atay

2010-11-06T00:00:00.013+02:00

Buralarda degildim uzun zamandir. Kendim olamazcasina, baska hicbir sey dusunemezcesine Turgut Ozben'dim son gunlerde. Evet evet Turgut Ozben'in kafasinin icinde Olric ile birlikteydim. Tutunamayanlar Universitesinin,Turgut Ozben anfisinde Selimoloji dersindeydik Olric ve ben. Isminden dolayi dersin Selim Isik ile ilgili oldugunu dusunuyorsaniz tamamen yaniliyorsunuz.Bu derste her ogrenci kendi icine doner ve daha once bakmadigi en ucra koselere ulasir. Selimoloji, kendinize bile itiraf edemediklerinizi yuzunuze carpma dersidir...

Tutunamayanlar daha once okudugum tum kitaplardan cok farkli. Bir kitapta ilk kez karakterlerin kafasindan gecen dusunceleri gorebildigim hissine kapildim. Anlatilmasi guc bir roman. Anlatilmalimi ondanda emin olamiyorum. Anladiginiz hersey kitapla sizin aranizda kalmali sanki, uzerinde hic konusulmamali...

""Once kelime vardi" diye basliyor Yohanna'ya gore incil. Kelimeden once de Yalnizlik vardi. Ve Kelimeden sonra da var olmaya devam etti Yalnizik, Kelimeyle birlikte yasadi insanin icinde. Kelimeler, Yanlizligi anlatti ve Yalnizligin icinde eriyip kayboldu. Yalniz Kelimeler aciyi dindirdi ve Kelimeler insanin aklina geldikce, Yalnizlik buyudu, dayanilmaz oldu."

"Cikarlarini dusunmeyenler unutulacaklardir. Her olayda bir kenara cekileler gercektende bir kenarda kalacaklardir. Yaptiklari islerin gizli kalmasini isteyenler, bunda basariya ulasacaklardir. Kimse, onlari varligiyla tedirgin olmayacaktir. Bir gun oldukleri zaman, arkalarinda kucuk bir iz,bir ani, bir gozyasi, bir eser birakmadan yok olacaklardir."

"Hayattan cikari olmamak, hem Tanrinin hem de insanlarin gozunde affedilmez bir suctur; gelisip yayilmamasi icin gerekli her turlu tedbir alinacaktir."

"Kimseye zarari dokunmayan soyut bir kotulugu ben, buyuk ve mustarip bir ruhun ic cekmesi olarak kabul ediyorum."

"Oysa ben hic yanlislik yapmak istemiyorum. Yuzde yuz saf bir harika cocuk olmak istiyorum. Cunku yuzde yuz saf olan bir sey kendinin aynidir. Ben de kendim gibi olmak istiyorum."

"Tanri ya da tabiat mutlak yola girmesini istedigi yuz kisi icin yuz bin kisi yaratti diye doksan dokuz bin dokuz yuz kisiden biri olarak yasamak neden gerekli soruyorum herhalde tutunamayanlarin bir kismina bu aci gercegin farkina varma ve hayattan istifa hakki verilmistir itiraz ediyorum sayin baskan"

"Yatagimin karsisinda bir pencere var. Odanin duvarlari bombos. Nasil yasadim on yil bu evde? Bir gun duvara bir resim asmak gelmedi mi icimden?Ben ne yaptim? Kimse de uyarmadi beni. Iste sonunda anlamsiz biri oldum. Iste sonunda anlamsiz biri oldum. Iste sonum geldi. Kotu bir resim asarim korkusuyla hic resim asmadim; kotu yasarim korkusuyla hic yasamadim."

"Bir silgi gibi tukendim ben. Baskalarinin yaptiklarini silmeye calistim: murekkeple yazmislar oysa. Ben, kursunkalem silgisiydim. Azaldigimla kaldim."

"Tanri, tutunamayanlardan rahmetini esirgemesin."

Penceremden

2010-11-04T16:42:00.003+02:00

Kendimi tutamiyorum surekli ayni pencereden ayni yerin fotograflarini cekiyorum ama gokyuzu bir harika bu gunlerde ne yapayim :)

Blueprint Kizlari :)

2010-11-03T14:05:00.001+02:00

Benim Alfabem :) - Blueprint

2010-11-03T13:16:00.014+02:00

Design*Sponge'un Veer sponsorlugunda duzenledigi "Kendi Alfabeni Tasarla" yarismasina katildim. Yarismanin son katilim tarihi 9 Kasim. Iki hafta icinde de ilk 10 tasarim aciklanacak ve sonra izleyicilerin oylarina sunulacak.

Bir kac gundur bu yarisma icin calisiyorum ve cok keyif aldim. Bir cok illustrator ve grafikerinde bu yarismaya katilacagini dusunursek ilk ona kalma olasiligim oldukca dusuk ama ortaya cikarttigim alfabeden oldukca hosnutum, herbir harfi ayri ayri sevdim ve cizerken cok eglendim. En eglenceli kismida her bir kiza ayri bir kupe cizmekti. :)

Tutunamayanlar

2010-11-01T16:25:00.002+02:00

Penceremden

2010-10-28T22:28:00.006+03:00

Her zaman ayni pencereden bakiyorum ama hep farkli birsey goruyorum.

Kitap Ayraci

2010-10-25T18:43:00.022+03:00

Kitaplarimi gozum gibi korurum.Okuma surecini mumkun oldugunca az hasarla tamamlamalari icin elimden geleni yapar fazla hirpalamam kitaplarimi. Begendigim yerleri kirmizi kalemle cizmem ve asla ama asla sayfalarinin koselerini kivirmam, kiviranida sevmem :) Dolayisiylada kitap ayraclari kullanirim, renk renk, cesit cesit... Kucuk yuzeylere resim yapmayi seven biri olarakta, ayrac tasarlamak keyif aldigim seylerden biridir. Kendime yeni bir ayrac yapayim diye oturdum masamin basina ve bugunlerde takilip kaldigim su sacli kizimla boyadim ayracimi :)

Sonra nedir acaba bu kitap ayracinin tarihi diye merak ettim, biraz arastirdim;

Kitap ayraclarinin tarihi, kitabin kendisinin gelisimiyle cok yakindan ilintili. Bulunan en eski ayraclar, Ortacag donemine ait olmasina ragmen, 40m ya da daha uzun papiruslerin kullanildigi antikcagda da, okuyucularin bulunduklari satiri isaretledikleri bir arac kullandiklari asikar. Kitap ayraclarinin ilk orneklerinden bazilari Ortacag Manastirlarinda bulunmus;bunlar klips seklinde, ve parsomenden yapilmislar. Bu tip ayraclarin, antik misirda, papirusleri isaretlemekte kullanildiklarini hayal etmek hicte zor degil.

Gec Ortacag doneminde, 13. yuzyil ve 15. yuzyil arasinda, manastirlara ait bazi eski ayraclar, incunabula (ozellikle 1500 tarihinden evvel basilmis kitaplar) olarak tabir edilen kitaplarda bulunabilirler. Bu ayraclar, genelde parsomenden ya da kitabin kapaginin kesildigi derinin artan parcalarindan yapilmislar. bu erken ornekler, duz iplik ya da klipsli ucgenler gibi bir cok sekle sahiptir. Bunlardan biride solda gordugunuz, karmasik bir donen disk seklinde.

Brunei Kraliyet Muzesin'de, Hindistan'da yapilmis fildisi bir kitap ayraci sergileniyor. Bu ayrac, geometrik sekillerde deliklerle bezenmis ve 16. yuzyilda Kuran sayfalarini ayirmak icin kullanilmis.

1584 yilinda, Christopher Barker (1577 yilinda kendisine Incil basma hakkini kazandiran, Kralice'nin matbaacisi unvanini almis.) bastigi bir incil arasinda puskullu ipek bir ayrac sunmus Kralice Elizabeth'e. Cristopher Barker ayni zamanda kumasciymis, bu nedenle ipek kullanmis malzeme olarak. British and Foreign Bible Society'te, 1632 tarihli bir Incilde kullanilan, orgulu ipek kordonlu, gumus dugumlu ve ipek puskullu bir ayrac sergilenmekte.

18. ve 19. yuzyillarda en cok kullanilan ayraclar, ince bir ipek kurdeleden ibaretti. Kalinligi 1 cm. yi gecmeyen,kitabin ust tarafindan kitaba bagli ve sayfalarin alt tarafindan sarkacak kadar uzun ipek seritlerdi.Bu tip kitap ayraclari gunumuzde de ozellikle ciltli kitaplarda kullanilir.

ilk bagimsiz ve dolayisiyla kolleksiyonu yapilabilecek ayraclar 1850lerde yapilmaya baslandi. Bunun ilk orneklerinden biri, Mary Russell Mitford'nin 'Recollections of a Literary Life' kitabinin arasinda bulunur.(1852)

Viktorya doneminde bayanlar arasinda kanvas kumas uzerine isleme yapmak oldukca populermis. Bayanlar kizlarina islemeyi ogretir, genc kizlarda kucuk kumaslarda denemeler yaparlarmis ve boylelikle bu islemeli kanvaslar dini kitaplari ve Incilleri ayirmak icin kullanilmislar.

Viktorya doneminde ayrica ilk reklam ayraclarida gorulur. Bu tip ayraclar bazen bir tip urun icerirken, bazende sabun, bayan korseleri, giysi, populer yiyecekler ve ilacla gibi bir kac grup urunu icerebilirler.

1860 yilinda makine üretimi dokunmuş ayraçlar, ozellikle ipek kurdele endustrisinin merkezi olan Coventery'de (UK) popülerlik kazanmış. Ilk orneklerinden biri 1861 yilinda J&J Cash tarafindan uretilen, Prens Consort'un olumunu konu alan ayractir. Coventry'den Thomas Stevens bu alanda sivrilmis ve 900 adet farkli ayrac dizayni oldugunu iddia etmis.

1880 yilindan itibaren, dokuma ipek ayraclar azalmis, bunlarin yerini kalin kagit ve karton olanlar almis.Kitap ayraclari artik, hem kitapcı hem de yayincilar icin tanitim amacli kullanılır olmus. 1850'den sonra kitap ayraclari cok farkli sekillerde ve olculerde, altin, princ, bronz, gumus, bakir, seluloid, kalay, sedef, deri, fildisi gibi farkli farkli malzemelerden uretilmisler. Gorham, S. Kirk & Sons and Tiffany gibi uzman firmalar tarafindan uretilmis ayraclar. Bir cogu bicak ya da kilic seklinde yapilirmis. O donem sayfalar birbirinden ayri olmadigindan bu ayraclar sayfalari kesmek icinde kullanilirmis.

Kaynak:www.miragebookmark.ch

Yol - Illustration Friday

2010-10-24T16:06:00.002+03:00

Illustration Friday

Karyatidler

2010-10-22T22:54:00.053+03:00

Karyatid terimi, mimari acidan kaynagi belirsiz olmakla birlikte,Yunancada "Karyai'nin Kizlari" anlamina gelir; Karyai Mora yarimadasinda (Peloponez) antik bir sehirdir. Karyatidler, mimaride, yapinin tasiyici kolonlari yerine kullanilan kadin heykellerdir.

Karyatidlerin ismi ilk kez Vitruvius'un 'De Architectura*'sinda gecer.Efsaneye gore, I.O. 1. yuzyilda, Karyai halki Yunanlara karsi savasmak icin Perslere katilir. Yunanlar savasi kazandiktan sonra, sehirdeki tum erkekleri oldurur, kadinlarida kole yapip agir yukler tasimaya zorlarlar.Gelecek kusaklara zaferin bir isareti olarakta, sehirdeki kamu binalarinin kolonlarini bu kole kadinlarin figurleri ile degistirirler.Ancak, erken orneklerine I.O 6. yuzyilda Delfi Hazinelerinde rastlanmasi ve hatta dahada once ,arkaik donemde kadin figurlerinin dekoratif eleman olarak kullanilmasi Vitruvius'nun tezini curutmustur.

En unlu ve en cok kopya edilen karyatidler, Atina Akropolisinde, Erekhtheion Tapinagindakilerdir. Sundurmada bulunan bu karyatidlerin oradaki varliklari kesinlikle tesadufi degildir. Oyle gozukuyorki, onunde bu alti karyatidin bulundugu duvarin arkasina gizlenmis merdivenden, yilda bir kere , iki rahibe kafalarinin ustunde, ici gizemli nesneler ve ayin esyalari dolu olan sepetlerle Erekhtheion'dan Afrodit Mabedine giderler. Canephora ( Kanephoros-Sepet tasiyan ) kelimeside buradan gelir ve basinin ustunde sepet tasiyan karyatidlerinde yine buradan geldigi dusunulmektedir.

Karyatidler yapilarin tasiyici birer elemani olmakla birlikte,bize, donemin yasantisinda kadinin vasfi hakkindada ipuclari vermektedirler.

Olimposa saldirdigi icin ,buyuk Atlas, Zeus tarafından gök kubbeyi omuzlarında taşımakla cezalandırılir. Efsaneye gore, Herkul, Eurystheus'un kendisinden istedigi altin elmalari Hesperidlerin Bahcesinden calmak icin Atlastan yardim ister. Atlas, Herkul kendisinin yerine gokkubbeyii tasirken, gidip altin elmalari calabilecegini soyler. Atlas elmalari calar. Bu arada kafasinda bu agir yukten sonsuza kadar kurtulabilecegi vardir. Herkul'e bir sure daha tasimaya devam etmesini soyler. Durumu anlayan Herkul, bunu kabulleniyormus gibi gozukup,omuzlugunu duzeltmek bahanesiyle, Atlas'tan gokkubbeyi kisa bir sureligine geri almasini ister. Atlas dunyayi geri aldigindada Herkul altin elmalari alip kacar.

Bu mitin sanata yansimasinda da, Atlasi omuzunda gokkubbeyi yada dunyayi tasirken goruruz.Balkon, pervaz ve sacak gibi cesitli mimari elemanlarda tasiyici olarak kullanilan erkek figurlerininde, atlas( cogul-Atlantes ) olarak adlandirilmasida bu efsaneye dayanir. Bazi kaynaklara gore Yunan Atlantes ile Romalilarin Telamones dedikleri aynidir.

En unlu Atlas(Telamon), Agrigento'daki Jupiter(Zeus) Tapinagindakidir. I.O 480 yilinda Himera'da, Kartacalilara karsi yapilan savasin basarisinin ardindan, Zeus'a tesekkurlerini sunmak icin, Kartacali tutsaklara yaptirilmistir.

Dik durarak,agirligi kafalarinin uzerinde tasiyan karyatid ve canephora'larin aksina telamonlar agirligi sirtlarinda yada kollarinda tasirlar ve sirtlari bukuktur.

Baslangicta erkeksi suslemelerin Dorik Duzen, kadinsilarinsa Iyonik Duzen olarak adlandirilmasiyla, zamanla, suslemeler kimlik kazanmaya baslamis, buda Caryatic duzenin dogmasina yolacmis olabilecegi bir cok Fransiz sozlukte ifade edilmektedir.

Heykellestrilmis figurler, ister ayri, ister duvara angaje edilmis olsun, ister alto, isterse basrolyef olsun, bunlar herhangi bir binada hayat bulmus antropomorfizmin birer simgesidirler.

Karyatid orneklerinin bazilarinda tum figur gorulurken, bazilarinda yarim figur konsolla kombinedir. Cift karyatidde cok kullanilan uygulamalardan biridir.

Antik donemde, Romalilar karyatidleri Erekhtheion'dan kopyalamis ve bu kopyalari Augustus Forumuna, Romadaki Pantheon tapinagina, Tivoli'deki Hadrianus Villasina yerlestirmislerdir.Antikcagi ortacag izlemis ancak bu cag insan figuru kullanimi acisindan son derece fakir bir donem olmustur. En gorkemli donem ise, 16. yuzyilda Ronesans ve Barok'da , iyi bilinen gecmis mimariye donerek yasandi. Bu zirve noktasindan sonra hem telamon hemde karyatid orneklerine, 20. yuzyilin baslarina kadar rastlanmaktadir. Tum o muazzam ornekler genel olarak, cephedekiler tastan yada alcidan, iceride kullanilan bazi heykellerde metalden yapilmislardir.

Modernizmin baslamasiylada, diger tum dekoratif elemanlar gibi, karyatidler ve telamonlarda ortadan kaybolmuslardir.

Igloo-Haziran 2007

Makaleyi Romenceden Turkceye ben cevirdim, hatam varsa affola.

Karyatid

2010-10-22T22:17:00.004+03:00

Ruya

2010-10-21T14:31:00.005+03:00

Eskiz Defterimden- Yalniz

2010-10-20T11:31:00.001+03:00

Penceremden

2010-10-19T22:58:00.001+03:00

Beyaz Kale

2010-10-18T11:33:00.002+03:00

Beyaz Kale - Orhan Pamuk

2010-10-17T00:21:00.015+03:00

Bir pencere var once, evlerinin arka bahcesine bakiyormus. Bahcede sedef kakmali tepsinin icinde seftali ve kirazlar duruyormus, masanin arkasinda hasirdan orulmus bir sedir varmis, uzerine pencerenin yesil cercevesiyle ayni renkte kustuyu yastiklar konmus; daha arkada kenarina bir sercenin kondugu kuyuyla zeytin agaclari gorunuyormus, onlarin arkasindaki ceviz agacinin yuksekce dalina uzun iplerle baglanmis bir salincak , belli belirsiz bir ruzgarda, hafif hafif kipirdaniyormus.Gercek mi , hayal mi bilmiyorum... Sonra baska bir pencere var, bu pencerden de, Cennethisar'dan kalkip Istanbul'a giden kucuk bir yelkenli, uzaktaki zeytinlikler icindeki bir degirme, bahcenin asagilarinda, incir agaclari arasinda itiserek oynayan cocuklar, Istanbul'dan Gebze'ye giren tozlu yol gorunuyor. Bu iki pencereden de bu manzaralari goren biri var ve en son biri var ilk pencerenin manzarasindaki hasir sedire oturmus, yesil kustuyu yastiklar arkasinda ilerdeki pencereye bakiyor. Ilk pencereden bakanda, sonraki manzarayi gorende, sedirde oturanda ayni beden evet ayni beden ama kimlikleri ayni mi derseniz hayir tamamen farkli. Peki kim o? yada kim di? Bilmiyorum. Asil onemli olan 'niye benim ben'.

Belkide tek benzerlikleri dis gorunusleri olan, bilgiye ac,batililasma istegiyle yanip tutusan hoca ve ulkesine geri donebilmekten baska bir sey istemeyen Venedikli kolenin otekilesme,birbirlerine donusme ve sonunda birbirlerinin yerine gecme hikayesi. Benlik arayisina dusen bu iki insanin birbirlerine donusmelerini oyle ustaca anlatiyor ki yazar, bu donusumu, fiziksel bir baskalasim gibi seyrediyorsunuz. Hoca'nin koleye, kolenin hocaya, bati'nin dogu'ya, dogu'nun bati'ya karismasi...

Yazar aslinda Sahip-kole iliskisini kullanarak, Osmanli-Bati yada Dogu-bati karsilastirmasi yapiyor. Dogu'nun batiya kendini ispatlama, kabul ettirme cabasi, dogunun bu hayranligi karsisinda batinin bunu kullanarak ustunluk kurma istegi. Muslumanlarin bilgiye bakis acisi, Osmanli'nin bilim alanindaki geriligide islenmis kitapta.

Hoca, Venediklinin giysilerini giydi, kolyesini takti, nisanlisiyla evlendi, onun hayatindaki tum ayrintilari ogrendi, onun hayatini yasadi ama Beyaz Kale tum ihtisamiyla hala orda, hala ona ulasilamadi...

Bulabildigim Beyaz Kale kapaklari:

Hosuma giden ayrintilar, alintilar:

Karsimiza Cervantes'in ciktigi bu bolum cok hos.
“Sonradan öğrendik: Venedikliler altı tane gemiyi yakmışlar. Bir yolunu bulup esirlerle konuşayım, belki ülkemden haber alırım diyordum, İspanyolmuş çoğu: Sessiz, cahil, ürkek şeyler, yardımdan ve yiyecek dilenmekten başka bir şey konuşacak halleri yoktu. Yalnızca bir tanesi ilgimi çekti: Kolu kopmuştu bunun; ama umutluydu; aynı serüvenlerin atalarından birinin de başından geçtiğini, sonra kurtulup kopmayan koluyla bir şövalye romanı yazdığını, kendisinin de aynı şeyi yapmak için kurtulacağına inandığını söylüyordu. Sonraları, yaşamak için hikâyeler uydurduğum yıllarda, hikâyeler uydurmak için yaşamayı düşleyen bu adamı hatırladım”

Kitabin sonunda otaya cikan Evliya celebide Cervantes'e dokunduruyor :
Sonra nedense bana hikayemdeki bir ayrintiyi hatirlatti: Kolu kopuk bir Ispanyol kolesinin umutlarina kendimizi kaptirmamaliymisiz! O zaman, o tur hikayeleri yaza yaza, bizler de baska biri olurmusuz, Allah korusun, okuyucularimiz da. Insanlarin hep kendilerinden, kendi tuhafliklarindan sozettigi, kitaplarin ve hikayelerin de hep bunu anlattigi o korkunc dunyayi dusunmek bile istemiyormus.

Aynaya bakarken nasil gorunusunu seyrediyorsa insan, kendi dusuncesinin icine bakarak ozunu seyredebilir.

Belki de yıkım, ötekilerin üstünlüğünü görerek onlara benzemeye çalışmak demekti.

Yagmur

2010-10-16T11:05:00.005+03:00

Eskiz Defterimden- Yagmur

2010-10-16T10:45:00.001+03:00

Model

Yalanci Masal

2010-10-15T12:48:00.011+03:00

Simdi size bir masal anlatacagim. ama masalimi dikkatle dinleyin, aman bir tek kelimesini bile kacirmayin.Cunku aslinda bu bir masal degil, benim iki gozumle gordugum seylerdir. Ama gozlerimi ayni anda degil, bir birini, bir otekini kapatarak gordum bunlari.
Evet ne diyordum: Bir keresinde havada ucan iki tane nar gibi kizarmis tavuk gordum. Ama tavuklarin karni gokyuzune dogruydu, kafalari yere dogru sarkiyordu. Ardindan ise kocaman bir degirmen tasi, hepsinin ardindan ise bir orsle koca bir cekic ucuyordu.

Gunes ortaligi oylesine isitmisti ki, insanlarin yuzunden boncuk boncuk ter akiyordu. Ama dere buz tutmustu, cocuklar yuruyerek karsiya geciyorlardi. buzun tam ortasinda kocaman bir kurbaga oturmus, matarasindan sarap yudumluyordu.

Kurbaga matarasini yere koyunca icinden kocaman bir tavsan firladi ve tarlalara dogru kostu. Karsidan uc delikanli geliyordu; bunlardan biri kordu, ikincisi sagirdi, ucuncusude topaldi. Dorduncusu ise ortalikta hic yoktu. Tavsani yakalamak istiyorlardi.

Kor olan tavsani gordu, sagir olan sesini duydu, topal olan ise yakalamak icin pesine dustu. Ama hepsinden once, o ortalikta olmayan dorduncu yakaladi tavsani. Kulaklarindan tutup havaya kaldirdi.

Iste tavsan boyle yakalandi. Bana inanmiyorsaniz yanimdakilere sorun. Cunku benle birlikte gemide bulunan herkes bu olaya tanik oldu. bizim gemimiz bu sirada tarlalarda yelken acmis gidiyordu. Neden mi tarlalarda gidiyorduk, cunku nehir buz tutmustu ve herkes buzda yelkenlilerin gidemeyecegini bilir. Tarlalarin uzerinde pupa yelken giderken gorduk tavsan yakalama olayini.

Sonunda dagin yamacina ulastik. Orada gegik kovalayan bir yengecle karsilastik. Hemen yakindaki bir evin daminda ise bir inek oturmus, horoz gibi otuyordu. Etrafinda keci buyuklugunde sinekler ucusuyordu. Onlardan birkac tanesini yakaladim ve cebime attim.

Masal burada bitti, cunku seninde uyku vaktin geldi.

'Her Gune Bir Masal', Tarik Demirkan'in cesitli ulkelerin masallarindan derleyip cevirdigi, Feridun Oral'in resimledigi bir masal kitabi. Her gun icin bir masal :) Cok guzel bir fikir. Yukaridaki masalda 17 Haziran'in masali. 'Yalanci Masal' bir Alman masaliymis. Kitapta bu masala ait bir resim yoktu, yukaridaki gorsel bana ait .

Dogum Gunum

2010-10-13T19:14:00.006+03:00

Evet bugun benim dogum gunum, 32 yil once bugun dogmusum. Hala neden dogdumuz gunu kutluyoruz anlamiyorum ama yine de hosuma gidiyor annemin "iyiki dogdun Burcaaak" sarkisiyla uyanmak. Bir yas daha yaslaniyorum, her sene geriye donusu olmayan cizgiler beliriyor yuzumde ama yinede seviyorum dogdugum bu gunu :) Bugun Ankara'nin kurtulusu ayni zamanda, artik geciyormu bilmem, fener alayi gecerdi ben kucukken... Benim dogum gunumu kutluyorlar sanirdim... Hep guzeldi dogum gunlerim...

Ama bundan 10 sene once oyle birsey olduki, dogum gunlerim bambaska oldu... Oyle birsey olduki, anlam veremedigim dogum gunu kutlamalarina kesinlikle bir anlam katti. 10 sene once bugun O'nunla evlendim :)

O'nunla yas aldigim hersene bambaska benim icin, O'nunla buyumek cok keyifli, O'nunla hayat cok ama cok yasanasi. 10 senedir benimle birlikte yaslandigin icin cok tesekkurler... Seni cok seviyorum...

Tum Gunum Bunlarla Geciyor :)

2010-10-12T11:56:00.000+03:00

Puslu Kitalar Atlasi - Ihsan Oktay Anar

2010-10-09T15:14:00.009+03:00

Yesil uyku serbetinden bir kac damla damlattim bardagimdaki suya, onu icip daldim Uzun ihsan Efendi'nin duslerine. Duslerini dusledigim Uzun ihsan Efendi'de bir dustu aslinda, mahsun ve saskin Ihsan Oktay Anar'in dusu. O dusledi, Uzun Ihsan Efendi kaleme aldi dusledigi oglu Bunyamin icin... Iste boyle bir sarmal, Puslu Kitalar Atlasi, sizide icine ceken...

Okudugum en mukemmel kitaplardan biri, her okudugunuzda baska seyler goreceginiz bir dus, bir masal. Nasil ki geceleri gordugumuz o upuzun ruyalar, gercek zamanda kisa bir anin urunuyse, Puslu Kitalar Atlasida kisa bir hikaye ama cok seyler anlatiyor, cok derinlere goturuyor sizi.

Bir suru kisa hikaye ,ustalikla, bir yapbozun parcalari gibi bir araya geliyor kitapta. Kurgusu mukemmel. Anlatimi akici ve surukleyici. Puslu Kitalar Atlasi'ni okumadan once, kitabin bolca osmanlica ve arapca kelime icerdigini okumustum ve benim acimdan kitabin akiciligini bozacagini dusunmustum, ama aksine bu kelimeler olmasaydi kitap tum inandiriciligini ve buyusunu kaybederdi diye dusunuyorum okuduktan sonra.

Kitabin son derece titizlikle yapilmis bir arastirmanin urunu olduguda kesin. Donem hakkinda cok degisik detaylar ogrendim kitaptan. Mesela dilencilere bakis acim tamamen degisti.:)

Ayrica Su blogda kitabin cizgi roman uyarlamasininda yapildigini okudum ve cok mutlu oldum. Sonra eksi sozluk'te gordum ki Ilban Ertem cizecekmis. :)

Puslu Kitalar Atlasi'nin kapaklarida birbirinden guzel. Korece cevirinin kapagi cok hosuma gitti.

1995'te cikan bu kitabi nasil olduda bu kadar gec kesfettim diye hayiflaniyorum simdi. Kitap hakkinda yazilacak, konusulacak cok fazla sey var aslinda.Mutlaka okunmali, hemde tekrar tekrar...

"ne var ki ben, kendimle ilgili bazı meseleleri hâlâ çözebilmiş değilim. rendekâr düşünüyor olmasından varolduğu sonucuna çıkarıyor. ben de düşünüyorum, dolayısıyla varım, ama kimim? galata'da, yelkenci hanı bitişiğinde ikamet eden uzun ihsan efendi mi, yoksa bugünden tam üç yüz sekiz yıl sonra, sözgelimi izmir'de oturan mahzun ve şaşkın adam mı? hangimiz düş ve hangimiz gerçek? düşünüyorum, o halde ben varım. düşünen bir adamı düşünüyorum ve onun, kendisinin düşündüğünü bildiğini düşlüyorum. bu adam düşünüyor olmasından varolduğu sonucunu çıkarıyor. ve ben, onun çıkarımının doğru olduğunu biliyorum. çünkü o, benim düşüm. varolduğunu böylece haklı olarak ileri süren bu adamın beni düşlediğini düşünüyorum. öyleyse, gerçek olan biri beni düşlüyor. o gerçek, ben ise bir düş oluyorum."

"Sana olan sevgim biricik oglumu tehlikeye atmama engel oluyor. Ama bilmek ve sahit olmak en buyuk mutluluktur. Macera ise buyuk bir ibadettir, cunku O'nun eserini tanimanin baska bir yolu oldugunu gorebilmis degilim."

Eskiz Defterimden - Kafamdaki Kelimeler

2010-10-09T13:30:00.001+03:00

Eskiz Defterimden-Ben

2010-10-08T18:40:00.005+03:00

Eskiz Defterimden-Huzun

2010-10-08T11:17:00.003+03:00

Eskiz Defterimden-Kara Agac

2010-10-07T13:01:00.003+03:00

Eskiz Defterimden-Orman

2010-10-07T12:59:00.002+03:00

The Hunger Games - Aclik oyunlari

2010-10-07T10:20:00.007+03:00

The Hunger Games - Aclik Oyunlari
Catching The Fire - Atesi Yakalamak
Mockingjay - Alayci Kus

Serinin ucuncu kitabi Alayci kus sonunda yayinlandi, bende dun gece bitirdim kitabi.Malesef 3. kitap biraz hayal kirikligina ugratti beni. Biraz aceleye gelmis gibi hissettim. Ilk iki kitabin heyecani yok 3. ciltte. Bence 2. kitap serinin en iyi kitabi, en kotusude Alayci Kus. Yinede genel olarak seriyi cok begendim. Kolay okunan, surukleyici bir seri.

Romanin 1. tekil sahis agzindan yazilmasi hosuma gitti. Samimi ve duygusal olmus.

Aclik oyunlari bir bilim-kurgu, serinin temasi aslinda yabanci olmadigimiz bir konu. Olumune oynanan bir oyun. Tipki Stephen King'in The Running Man'indeki yada Death Race 2000'deki gibi.

Konusu ise kisaca soyle:
Kuzey Amerika'da yonetimi elinde bulunduran acimasiz Capitol, bir zamanlar ayaklanan 13 mintikanin isyaninin bastirir ve 13. mintikayi yok eder. Kalan 12 mintika ise aclik ve sefalet icerisinde, Capitol icin kole gibi calismaktadirlar. Isyandan sonra Capitol gucun kimde oldugunu mintikalara hatirlatmak icin, her sene Aclik Oyunlari duzenler. Her mintikada, 12-18 yaslari arasindaki cocuklardan kurayla belirlenen bir erkek ve bir kiz bu oyunlara katilmak zorundadir. Capitol'un kameralarla donattigi, cesitli tuzaklar, mutant yaratiklarla ozel olarak hazirlanan arenaya birakilan 24 cocuk, tek bir kisi kalana kadar birbirlerini oldururler aclik oyunlarinda... Bu oyunlar televizyonda canli olarak yayinlanir.Aclik oyunlari Panem'de buyuk bir coskuyla izlenirken,mintikalarda yas havasi hakimdir.

Arenadaki kanli oyunun, vahsetin ortasinda saf,naif bir ask ve son derece acimasiz Capitol yonetimine karsi bir baskaldiri hikayesi.

2011'de Aclik Oyunlari'nin filmide cekilmeye baslanacakmis. Yonetmen ve oyuncular henuz belli degil.